Een paar dagen geleden liep ik langs het huis waar ik in ben opgegroeid, een klein donker huisje op twee hoog in Amsterdam West. Naar binnen gegaan ben ik niet, want ik wil niet weten wie er nu in mijn kamer slaapt en ik wil niet zien wat ze met alle mooie dingen hebben gedaan die mijn vader daar gemaakt heeft. Wel heb ik even door het deurraampje gegluurd en het was nog precies dezelfde trap waar ik elke ochtend vanaf rende, op weg naar school. En heel even ben ik weer twaalf jaar, net zo oud als de kinderen die ik eerder op de dag gecoacht heb. Wat ging ik graag naar school. Ik vond het heerlijk om nieuwe dingen te leren en te ontdekken. Zo erg zelfs dat ik daar mijn beroep van heb mogen maken.
Nu loop ik weer regelmatig op school rond, hetzij aan de andere kant van de tafel. En nog vind ik het te gek. Hoewel het nu toch voornamelijk de kinderen zijn die zich ontwikkelen. Dat meemaken is zo ontzettend mooi. En toch is het anders... de kinderen zijn anders, ze zijn slimmer, brutaler en weten nog veel meer van de wereld dan wij op die leeftijd. Terwijl ik toch echt wel al heel slim was. Maar ik denk wel dat kinderen soms te weinig ruimte om echt hun individuele talenten en wensen naar buiten te laten komen. Iets waar ik mij nooit in belemmerd heb gevoeld. Maar goed, ik ging naar school in de jaren '90 (ja, zo lang geleden al...) en voor mij gevoel kon alles. Weten jullie wat ik deed als we iets voor onszelf mochten doen? Ik las andere kinderen voor uit geschiedenisboekjes, het heeft er altijd ingezeten. Dus met dat meisje op twee hoog in Amsterdam West, met haar krankzinnige voorliefde voor lezen, is het dus aardig goed gekomen.
Terug naar de kinderen van nu. Zullen zij diezelfde ruimte krijgen of zitten zij toch veel meer in een keurslijf geperst van dingen die ze moeten doen en presteren? Ik merk het op scholen, er zitten zoveel geweldige kinderen op met unieke talenten, die misschien net even buiten het huidige onderwijssysteem vallen. Heb ik dan alle antwoorden? Nee, ik heb wel een missie. Natuurlijk begin ik hier weer over mijn nichtje, die nu al zo'n sterk eigen karakter heeft (haha succes!). Over een paar jaar gaat zij ook naar school. Zal zij de ruimte krijgen op school om te doen wat ze wil en wat ze goed kan, omdat ze daar uitgedaagd wordt om het beste uit haar zelf te halen en waar niet alles om cijfers en prestaties draait? Dat als je jezelf kan ontwikkelen, dat dat een van de mooiste dingen is die je een kind kan meegeven. Als het aan de familie ligt, natuurlijk wel. Ik hoop dat zij elke ochtend, in een heel ander gedeelte van de stad, net zo enthousiast van de trap vliegt als haar gekke tante.
Er is veel veranderd, wij zijn veranderd, het huis is veranderd, de buurt is veranderd en zelfs de stad is veranderd. Het enige wat hetzelfde is gebleven, is mijn onvoorwaardelijke liefde voor deze plek waar ik ben opgegroeid en de stad die ik nog altijd mijn thuis is. En voor al haar unieke kinderen, waar ik er nog altijd een van ben.
zaterdag 24 februari 2018
dinsdag 28 november 2017
Vrouwen uit de geschiedenis
Vorige week bezocht ik Atria, instituut voor emancipatie en vouwengeschiedenis. Daar mocht ik de originele archiefstukken van Aletta Jacobs inzien. Als geschiedenisfan en feminist was dat natuurlijk een buitenkans. Tegelijk werden mij die dag een aantal dingen nog eens extra pijnlijk duidelijk.
Hoe weinig er eigenlijk algemeen bekend is over Aletta Jacobs bijvoorbeeld, en dan is zij nog een van de bekendste vrouwelijke figuren uit de moderne geschiedenis. Over een Rosa Manus of een Wilhelmina Drucker hoef je al helemaal niet te beginnen, laat staan dat mensen weten wat ze allemaal gepresteerd hebben. De naamgever van Dolle Mina, dat zal toch wel een prostituee zijn geweest. Althans daar werd hartelijk om gelachen tijdens een populaire tv-quiz. Het stoom kwam inmiddels uit mijn oren. Maar kan je mensen iets kwalijk nemen wat ze simpelweg nooit geleerd hebben? En dat is nou precies waar het mis gaat. Een instituut als Atria is zo belangrijk omdat er gewoon hele gaten in de geschiedenis gevallen zijn. Gaten in het onderwijs, gaten in de geschiedschrijving, maar misschien nog wel meer een grote blinde vlek in de algemene opvatting over geschiedenis en de rol van vrouwen daarin.
Ik heb het zelf ook gemerkt. Als jonge vrouw voldoe je nou eenmaal niet echt aan het beeld van iemand die zich met een allesoverheersende passie in de geschiedenis vast bijt. Ik merk het bij bijeenkomsten waar ik toch het gevoel heb dat ik wordt aangekeken of ik de stagiaire ben. Niks mis mee, maar ik ben al jaren professional met een eigen bedrijf. Ik merk het bij sollicitaties, als je toch niet goed in het profiel blijkt te passen. Later blijkt dan dat het profiel toch echt meer een man van middelbare leeftijd is die wat meer "bagage" heeft. Middelbaar zal ik hopelijk vanzelf wel een keer worden, maar een man toch waarschijnlijk echt niet. Terwijl wij vrouwen juist zo'n verfrissend beeld kunnen hebben over de geschiedenis, en met name in educatie. Ik geef al jaren met veel plezier gastlessen op scholen, met name over de oorlog. Daar komt bij dat ik heel veel onderzoek heb gedaan naar verzetsvrouwen. Dus probeer ik ze altijd een prominente plek te geven tijdens mijn lessen.
Maar er is veel meer nodig nog. Er moet meer aandacht komen voor vrouwen die geschiedenis hebben geschreven, zowel actief als passief. De informatie moet aangepast worden, de mindset moet aangepast worden, het blikveld verbreed worden. Zodat we een totaalplaatje kunnen aanbieden waarin iedereen zich herkent. Dat brengt mij meteen bij de noodzaak van dit verhaal. In een eerdere blog schreef ik al over mijn nichtje die geboren zou worden en elke impact dat had. Dat prachtige meisje is er inmiddels en een uurtje voordat ik bij Atria binnen kwam, zat ik met haar op mijn schoot. En natuurlijk moest ik aan die parallel denken. Zij gaat fantastische dingen doen in haar leven, dat weet ik nu al. Maar om ervoor te zorgen dat zij niet uit de geschiedenis geschreven zal worden, moeten wij nu actie ondernemen. Ik wil dat zij leert over alle fantastische vrouwen die haar voor zijn gegaan en weet dat zij zelf tot grootse dingen in staat is. En dat ze dat niet alleen hoort van haar feministische tante, maar dat gewoon heel vanzelfsprekend is. Zolang dat niet zo is, maakt dat voor mij de noodzaak alleen nog maar groter.
Is het dan alleen maar ellende? Nee, absoluut niet! Ik sta hier zeker niet alleen in. Er zijn gelukkig zoveel gedreven en gemotiveerde mensen en organisaties die hier druk mee bezig zijn. Natuurlijk Atria, maar ook zeker de mensen achter het initiatief F-Site waar ik mij graag bij aansluit. Daarbij wil ik nog even benadrukken hoe ongelooflijk belangrijk de mannen in dit verhaal zijn. Als het goed is, stimuleren en motiveren zij de vrouwen om zich heen en beperken zij zich niet tot een bepaald beeld van die vrouwen. Aletta had die mannen in haar omgeving, ik heb ze en gelukkig heeft mijn nichtje ze ook.
Hoe weinig er eigenlijk algemeen bekend is over Aletta Jacobs bijvoorbeeld, en dan is zij nog een van de bekendste vrouwelijke figuren uit de moderne geschiedenis. Over een Rosa Manus of een Wilhelmina Drucker hoef je al helemaal niet te beginnen, laat staan dat mensen weten wat ze allemaal gepresteerd hebben. De naamgever van Dolle Mina, dat zal toch wel een prostituee zijn geweest. Althans daar werd hartelijk om gelachen tijdens een populaire tv-quiz. Het stoom kwam inmiddels uit mijn oren. Maar kan je mensen iets kwalijk nemen wat ze simpelweg nooit geleerd hebben? En dat is nou precies waar het mis gaat. Een instituut als Atria is zo belangrijk omdat er gewoon hele gaten in de geschiedenis gevallen zijn. Gaten in het onderwijs, gaten in de geschiedschrijving, maar misschien nog wel meer een grote blinde vlek in de algemene opvatting over geschiedenis en de rol van vrouwen daarin.
Ik heb het zelf ook gemerkt. Als jonge vrouw voldoe je nou eenmaal niet echt aan het beeld van iemand die zich met een allesoverheersende passie in de geschiedenis vast bijt. Ik merk het bij bijeenkomsten waar ik toch het gevoel heb dat ik wordt aangekeken of ik de stagiaire ben. Niks mis mee, maar ik ben al jaren professional met een eigen bedrijf. Ik merk het bij sollicitaties, als je toch niet goed in het profiel blijkt te passen. Later blijkt dan dat het profiel toch echt meer een man van middelbare leeftijd is die wat meer "bagage" heeft. Middelbaar zal ik hopelijk vanzelf wel een keer worden, maar een man toch waarschijnlijk echt niet. Terwijl wij vrouwen juist zo'n verfrissend beeld kunnen hebben over de geschiedenis, en met name in educatie. Ik geef al jaren met veel plezier gastlessen op scholen, met name over de oorlog. Daar komt bij dat ik heel veel onderzoek heb gedaan naar verzetsvrouwen. Dus probeer ik ze altijd een prominente plek te geven tijdens mijn lessen.
Maar er is veel meer nodig nog. Er moet meer aandacht komen voor vrouwen die geschiedenis hebben geschreven, zowel actief als passief. De informatie moet aangepast worden, de mindset moet aangepast worden, het blikveld verbreed worden. Zodat we een totaalplaatje kunnen aanbieden waarin iedereen zich herkent. Dat brengt mij meteen bij de noodzaak van dit verhaal. In een eerdere blog schreef ik al over mijn nichtje die geboren zou worden en elke impact dat had. Dat prachtige meisje is er inmiddels en een uurtje voordat ik bij Atria binnen kwam, zat ik met haar op mijn schoot. En natuurlijk moest ik aan die parallel denken. Zij gaat fantastische dingen doen in haar leven, dat weet ik nu al. Maar om ervoor te zorgen dat zij niet uit de geschiedenis geschreven zal worden, moeten wij nu actie ondernemen. Ik wil dat zij leert over alle fantastische vrouwen die haar voor zijn gegaan en weet dat zij zelf tot grootse dingen in staat is. En dat ze dat niet alleen hoort van haar feministische tante, maar dat gewoon heel vanzelfsprekend is. Zolang dat niet zo is, maakt dat voor mij de noodzaak alleen nog maar groter.
Is het dan alleen maar ellende? Nee, absoluut niet! Ik sta hier zeker niet alleen in. Er zijn gelukkig zoveel gedreven en gemotiveerde mensen en organisaties die hier druk mee bezig zijn. Natuurlijk Atria, maar ook zeker de mensen achter het initiatief F-Site waar ik mij graag bij aansluit. Daarbij wil ik nog even benadrukken hoe ongelooflijk belangrijk de mannen in dit verhaal zijn. Als het goed is, stimuleren en motiveren zij de vrouwen om zich heen en beperken zij zich niet tot een bepaald beeld van die vrouwen. Aletta had die mannen in haar omgeving, ik heb ze en gelukkig heeft mijn nichtje ze ook.
dinsdag 7 november 2017
Verhalenschat en de Verhalenschatkist
Een korte blog om uit te leggen hoe de activiteiten van Verhalenschat verder gaan en welke nieuwe onderdelen daarbij komen.
Vanaf heden is Verhalenschat een echt Historisch Onderzoek & adviesbureau. Dat betekent dat jullie bij mij terecht kunnen voor onderzoek en publicaties, op welke schaal dan ook. In dat kader ben ik ook al bezig met een aantal interessante onderzoeksonderwerpen en artikelen. Omdat ik veel onderzoek ook, ook bijvoorbeeld stamboomonderzoek, kom ik vaak bijzondere verhalen tegen. Elke week zal ik er een delen en die verschijnen hier. Veel van mijn onderwerpen zullen een raakvlak hebben met Amsterdamse geschiedenis. In dat kader blijf ik ook zeker, en met alle liefde, educatieve projecten begeleiden en gastlessen en lezingen geven. Want ik vind dat bepaalde verhalen gewoon (meer) gedeeld moeten worden. Ik vind het vooral interessant om mij te verdiepen in verborgen verhalen en onontdekte helden in de geschiedenis. Eigenlijk is het een soort schatgraven en naar buiten halen wat verstopt is.
En dat laatste is ook precies wat ik ga doen met de Verhalenschatkist, alleen dan op persoonlijk vlak. Ik ga actief op zoek naar onontdekte helden en verborgen talenten en dat doe ik met een echte schatkist vol (helden)verhalen. Ik begin met een educatief traject op scholen waarbij ik kinderen op zoek laat gaan naar helden om zich heen en de manier waarop zij zelf een held kunnen worden. Hierbij ligt de nadruk op persoonlijke talenten en wensen. Daarnaast geef ik coaching hoe professionals dit toe kunnen passen in hun dagelijkse werk, Ik begin op scholen, maar dit traject zou natuurlijk ook heel mooi toegepast kunnen worden in het bedrijfsleven. In eerste instantie zal de Verhalenschatkist een onderdeel zijn van Verhalenschat, maar mogelijk worden dit later op zichzelf staande onderdelen.
Er is dus weer genoeg te doen, maar ik heb er zin in...
Hou jullie op de hoogte!
vrijdag 13 oktober 2017
Dag Eberhard... Een Nalatenschap
Ik loop door de stad, mijn stad, zijn stad. Ik sta stil bij zijn huis waar de bloemenzee almaar groeit. Ik sta stil bij al mijn favoriete plekken in die stad waar de vlag nu halfstok hangt. En ik sta, in gedachten, stil in de straat waar ik opgroeide en waar ik blijkbaar zelfs nog tegenover hem heb gewoond. Ik hoor mensen spreken over de nalatenschap van Eberhard van der Laan. Mijn vorige blog was nog een ode aan hem. De man is er niet meer, maar zijn nalatenschap heef de stad voorgoed veranderd.
Ik herken mezelf op een bepaalde manier in hem. Die onvoorwaardelijke liefde voor een stad, die lang niet altijd even mooi is, maar toch de mooiste plek op aarde is. Maar ik herken ook vooral de absolute gedrevenheid om ergens de dingen mooier en beter te willen maken.
Mijn gedachten dwalen af... Wat zou ik willen dat mijn nalatenschap wordt? Wat zou ik willen dat er, in een verre toekomst, over mij geschreven en gezegd wordt? Er zijn inderdaad wel een aantal dingen die ik graag anders zou willen zien, ja. Ik schreef er al eens eerder over. Ik ben in de gelukkige positie dat ik geloof dat ik een aantal van die dingen ook echt kan veranderen. Voor mij betekent dit alleen maar extra motivatie om nog meer lansen te gaan breken en de stad, de wereld, nog ietsje mooier en liever te gaan maken.
Dus als je mij vraagt wat de nalatenschap van Eberhard is, dan hoop ik dat het is dat mensen gaan nadenken over hoe zij zelf de stad mooier kunnen maken. Zijn lieve stad, mijn geliefde stad en de stad van ons allemaal. Ik eindig natuurlijk met de woorden waar Eberhard zelf afscheid mee nam:
Ik herken mezelf op een bepaalde manier in hem. Die onvoorwaardelijke liefde voor een stad, die lang niet altijd even mooi is, maar toch de mooiste plek op aarde is. Maar ik herken ook vooral de absolute gedrevenheid om ergens de dingen mooier en beter te willen maken.
Mijn gedachten dwalen af... Wat zou ik willen dat mijn nalatenschap wordt? Wat zou ik willen dat er, in een verre toekomst, over mij geschreven en gezegd wordt? Er zijn inderdaad wel een aantal dingen die ik graag anders zou willen zien, ja. Ik schreef er al eens eerder over. Ik ben in de gelukkige positie dat ik geloof dat ik een aantal van die dingen ook echt kan veranderen. Voor mij betekent dit alleen maar extra motivatie om nog meer lansen te gaan breken en de stad, de wereld, nog ietsje mooier en liever te gaan maken.
Dus als je mij vraagt wat de nalatenschap van Eberhard is, dan hoop ik dat het is dat mensen gaan nadenken over hoe zij zelf de stad mooier kunnen maken. Zijn lieve stad, mijn geliefde stad en de stad van ons allemaal. Ik eindig natuurlijk met de woorden waar Eberhard zelf afscheid mee nam:
"Zorg goed voor de stad en voor elkaar."
maandag 31 juli 2017
De kracht van Eberhard
De aflevering van Zomergasten met Amsterdams burgemeester Eberhard van der Laan, het kan je bijna niet ontgaan zijn. Ik was een van de, ongetwijfeld miljoenen, mensen die ernaar gekeken heeft. En compleet geraakt, besloot ik om er maar weer eens over te schrijven.
Ik besloot dat niet op dezelfde avond nog te doen. Omdat ik het ten eerste niet zo'n goed idee vond om dat om middernacht nog eens te gaan, terwijl om 6.00 uur de wekker zou gaan. Maar ook omdat ik die paar uurtjes slaap wel even nodig had om de boel weer een beetje helder te krijgen. Het schrijft trouwens ook helemaal niet makkelijk als je de hele tijd met je hoofd op je bureau slaat of als er tranen op je toetsenbord vallen. Want tranen vielen er... Wat een emotie zat er in, voelbaar dwars door het scherm heen en het sneed dwars overal doorheen. Die oprechte emotie, die zo dramatisch en tegelijk zo ontzettend mooi is. Een combinatie van kwetsbaarheid en kracht.
Ik schrijf dit verhaal op de plek waar ik zeven jaar geleden Eberhard voor het eerst persoonlijk ontmoette. Door een speling van het toeval (niet dus!) zit ik daar nu tijdelijk weer even. In 2010 werkte ik daar net en Eberhard was net burgemeester. Hij kwam binnen voor een officieel overleg, met zijn haren waren compleet verwaaid door het Nederlandse weer. Dat scheen hem niet te deren. Hij was meteen een van de meest sympathieke mensen die ik ooit had ontmoet uit de politiek. Mijn waardering voor hem is altijd gebleven en dat werd tijdens het interview eigenlijk alleen maar nog groter. Zo'n oprechtheid, de echte emoties en de enorme kwetsbaarheid die hem tegelijk zo krachtig maakt.
Want is dat niet een van de sterkste dingen die je kunt doen? Zo keihard kwetsbaar durven te zijn waar iedereen het kan zien. Ik durf dus ook dapper genoeg te zijn om te zeggen dat ik ongelooflijk hard moest huilen tijdens het interview. De sluizen gingen open en er was geen houden meer aan. Het was trouwens zeker niet de eerste keer deze week hoor. Ik leef mij nogal makkelijk in, dus dan krijg je dat soort dingen. Ik heb een paar weken geleden zelfs stiekem op mijn werk gehuild, toen ik het bericht hoorde dat nagellakheld Tijn overleden was. Of net als. Eberhard, bij de hartverscheurende en teglijk hartverwarmende beelden van de bijeenkomst voor Ajacied Nouri.
Ik hoop dat we allemaal wat geleerd hebben van het interview met Eberhard. Zijn het niet de woorden die hij sprak, dan toch zeker de manier waarop hij zich opstelde. Dus laat die tranen maar lekker stromen, laat het je heel even compleet verteren. Maar pak dan je leven weer op en ga met ongekende kracht verder. Laten we allemaal een beetje Eberhard zijn.
Ik besloot dat niet op dezelfde avond nog te doen. Omdat ik het ten eerste niet zo'n goed idee vond om dat om middernacht nog eens te gaan, terwijl om 6.00 uur de wekker zou gaan. Maar ook omdat ik die paar uurtjes slaap wel even nodig had om de boel weer een beetje helder te krijgen. Het schrijft trouwens ook helemaal niet makkelijk als je de hele tijd met je hoofd op je bureau slaat of als er tranen op je toetsenbord vallen. Want tranen vielen er... Wat een emotie zat er in, voelbaar dwars door het scherm heen en het sneed dwars overal doorheen. Die oprechte emotie, die zo dramatisch en tegelijk zo ontzettend mooi is. Een combinatie van kwetsbaarheid en kracht.
Ik schrijf dit verhaal op de plek waar ik zeven jaar geleden Eberhard voor het eerst persoonlijk ontmoette. Door een speling van het toeval (niet dus!) zit ik daar nu tijdelijk weer even. In 2010 werkte ik daar net en Eberhard was net burgemeester. Hij kwam binnen voor een officieel overleg, met zijn haren waren compleet verwaaid door het Nederlandse weer. Dat scheen hem niet te deren. Hij was meteen een van de meest sympathieke mensen die ik ooit had ontmoet uit de politiek. Mijn waardering voor hem is altijd gebleven en dat werd tijdens het interview eigenlijk alleen maar nog groter. Zo'n oprechtheid, de echte emoties en de enorme kwetsbaarheid die hem tegelijk zo krachtig maakt.
Want is dat niet een van de sterkste dingen die je kunt doen? Zo keihard kwetsbaar durven te zijn waar iedereen het kan zien. Ik durf dus ook dapper genoeg te zijn om te zeggen dat ik ongelooflijk hard moest huilen tijdens het interview. De sluizen gingen open en er was geen houden meer aan. Het was trouwens zeker niet de eerste keer deze week hoor. Ik leef mij nogal makkelijk in, dus dan krijg je dat soort dingen. Ik heb een paar weken geleden zelfs stiekem op mijn werk gehuild, toen ik het bericht hoorde dat nagellakheld Tijn overleden was. Of net als. Eberhard, bij de hartverscheurende en teglijk hartverwarmende beelden van de bijeenkomst voor Ajacied Nouri.
Ik hoop dat we allemaal wat geleerd hebben van het interview met Eberhard. Zijn het niet de woorden die hij sprak, dan toch zeker de manier waarop hij zich opstelde. Dus laat die tranen maar lekker stromen, laat het je heel even compleet verteren. Maar pak dan je leven weer op en ga met ongekende kracht verder. Laten we allemaal een beetje Eberhard zijn.
dinsdag 25 juli 2017
Lieve jongens en meisjes
Stichting Sire komt met een nieuwe campagne "geef jongens meer ruimte." Ruimte die ze nodig hebben om wild te kunnen doen, te kunnen ravotten en als nieuwsgierige ontdekkers op avontuur kunnen gaan. Helemaal mee eens natuurlijk, mits we 'jongens' veranderen in 'kinderen'.
Er is steeds minder ruimte voor typisch jongensgedrag en dat is jammer. Dat is ook heel jammer. Kinderen hebben de ruimte nodig om te kunnen ontdekken wie ze zijn, om zich te kunnen uiten en zich in hun eigen tempo te kunnen ontwikkelen. Maar geldt dat niet voor alle kinderen? Er bestaat helemaal niet zoiets als typisch jongensgedrag. Daarmee bereik je alleen maar dat kinderen van jongs af aan in een bepaald rolpatroon en hokje geduwd worden. Jongens horen wild, avontuurlijk en stoer te zijn. Meisjes moeten toch vooral lief, schattig en zorgzaam zijn. Wat is dat nou voor een ongelooflijke onzin?! Kwaad word ik er inderdaad een beetje om, want je belemmert kinderen niet alleen om te zijn wie ze echt zijn, we vergeten nogal eens dat we daar de basis leggen voor hun hele verdere leven. Waarom zou je als meisje niet stoer kunnen zijn en waarom zou je als jongetje niet heel zorgzaam kunnen zijn. En waarom zouden we het niet gewoon allebei kunnen zijn?! Ik ken een heleboel jongens en meisjes (of ze nou volwassen of kind zijn) die toch echt wel allebei zijn.
Mijn ouders... ik schreef al eerder over ze. Twee van de meest stoere en zorgzame mensen die ik ken, die hun dochters ook nog eens opgevoed hebben met het idee dat ze alles kunnen worden. En dat werden ze ook. Er waren geen restricties en ik heb ze nog niet. Ik voel met niet beperkt door een bepaalde rol, omdat ik toevallig een meisje van 32 ben. Mijn zusje, 28 is ze en bijna moeder, is al net zo. Al klimt ze tegenwoordig niet meer in bomen. Bij ons was het nooit een issue, maar dat is het wel. Ik zie het zo ongelooflijk vaak... Berichten over vrouwen die minder zichtbaar zijn in zowel de politiek als de media. Aan de andere kant de jongens die altijd geleerd hebben dat ze stoer moeten zijn en niet hun gevoelens mogen uiten, volwassen mannen die dus nog steeds geen weg met hun emoties weten. Hoe zou dat toch komen? Misschien toch omdat daar ooit eens een bodempje gekegd is voor beperkende denkwijzen.... dat hoeft natuurlijk helemaal niet de bedoeling geweest te zijn, maar toch is het gebeurd. Dat gebeurt thuis, maar zeker ook in het onderwijs en al helemaal in bijvoorbeeld de media. En nu dus ook in Sire-campagnes. We moeten ons veel meer bewust zijn van de boodschap die we aan onze kinderen doorgeven.
En voordat iedereen mij ervan gaat beschuldigen dat ik een feministische agenda heb, dat klopt. Maar dit gaat veel verder dan dat... emancipatie gaat helemaal niet alleen over vrouwen. Het gaat over alle lieve jongens en meisjes die graag op hun eigen manier willen ontwikkelen zonder dat ze van jongs af aan in een keurslijf gepropt worden. Dat we hen, de dromers en de wereldverbeteraars, gaan empoweren om hun dromen waar te maken. Dat is zoveel waardevoller. Dus lieve, stoere jongens en meisjes... laat je helemaal niets vertellen over hoe je zou moeten zijn. Jullie kunnen alles zijn en worden wat jullie maar willen! Angelique staat in ieder geval altijd aan jullie zijde om dat toe te juichen en waar nodig daar een klein beetje mee te helpen.
Er is steeds minder ruimte voor typisch jongensgedrag en dat is jammer. Dat is ook heel jammer. Kinderen hebben de ruimte nodig om te kunnen ontdekken wie ze zijn, om zich te kunnen uiten en zich in hun eigen tempo te kunnen ontwikkelen. Maar geldt dat niet voor alle kinderen? Er bestaat helemaal niet zoiets als typisch jongensgedrag. Daarmee bereik je alleen maar dat kinderen van jongs af aan in een bepaald rolpatroon en hokje geduwd worden. Jongens horen wild, avontuurlijk en stoer te zijn. Meisjes moeten toch vooral lief, schattig en zorgzaam zijn. Wat is dat nou voor een ongelooflijke onzin?! Kwaad word ik er inderdaad een beetje om, want je belemmert kinderen niet alleen om te zijn wie ze echt zijn, we vergeten nogal eens dat we daar de basis leggen voor hun hele verdere leven. Waarom zou je als meisje niet stoer kunnen zijn en waarom zou je als jongetje niet heel zorgzaam kunnen zijn. En waarom zouden we het niet gewoon allebei kunnen zijn?! Ik ken een heleboel jongens en meisjes (of ze nou volwassen of kind zijn) die toch echt wel allebei zijn.
Mijn ouders... ik schreef al eerder over ze. Twee van de meest stoere en zorgzame mensen die ik ken, die hun dochters ook nog eens opgevoed hebben met het idee dat ze alles kunnen worden. En dat werden ze ook. Er waren geen restricties en ik heb ze nog niet. Ik voel met niet beperkt door een bepaalde rol, omdat ik toevallig een meisje van 32 ben. Mijn zusje, 28 is ze en bijna moeder, is al net zo. Al klimt ze tegenwoordig niet meer in bomen. Bij ons was het nooit een issue, maar dat is het wel. Ik zie het zo ongelooflijk vaak... Berichten over vrouwen die minder zichtbaar zijn in zowel de politiek als de media. Aan de andere kant de jongens die altijd geleerd hebben dat ze stoer moeten zijn en niet hun gevoelens mogen uiten, volwassen mannen die dus nog steeds geen weg met hun emoties weten. Hoe zou dat toch komen? Misschien toch omdat daar ooit eens een bodempje gekegd is voor beperkende denkwijzen.... dat hoeft natuurlijk helemaal niet de bedoeling geweest te zijn, maar toch is het gebeurd. Dat gebeurt thuis, maar zeker ook in het onderwijs en al helemaal in bijvoorbeeld de media. En nu dus ook in Sire-campagnes. We moeten ons veel meer bewust zijn van de boodschap die we aan onze kinderen doorgeven.
En voordat iedereen mij ervan gaat beschuldigen dat ik een feministische agenda heb, dat klopt. Maar dit gaat veel verder dan dat... emancipatie gaat helemaal niet alleen over vrouwen. Het gaat over alle lieve jongens en meisjes die graag op hun eigen manier willen ontwikkelen zonder dat ze van jongs af aan in een keurslijf gepropt worden. Dat we hen, de dromers en de wereldverbeteraars, gaan empoweren om hun dromen waar te maken. Dat is zoveel waardevoller. Dus lieve, stoere jongens en meisjes... laat je helemaal niets vertellen over hoe je zou moeten zijn. Jullie kunnen alles zijn en worden wat jullie maar willen! Angelique staat in ieder geval altijd aan jullie zijde om dat toe te juichen en waar nodig daar een klein beetje mee te helpen.
donderdag 13 juli 2017
De wereld beter maken
Weten jullie wat ik vroeger wilde worden? Kinderarts. En wel met een reden... Ik wilde kinderen beter maken. Ik was toen zelf nog een guppie van een jaar of zes, maar ik verslond ieder medisch boek wat ik kon vinden. Zoals velen van jullie inmiddels wel weten, ben ik nooit dokter geworden. En dat had een hele specifieke reden.
Ergens in het begin van de jaren '90 zat ik een medisch programma te kijken en daar werd het mij keihard duidelijk dat kinderen helemaal niet altijd beter worden. Ik was flink over mijn toeren en het kinderarts-plan was compleet van de baan om nooit meer terug te keren. Vorige week werden wij collectief weer eens allemaal op die afschuwelijke feiten gedrukt toen nagellakheld Tijn overleed. Slechts zes jaar oud... Dezelfde leeftijd als toen ik grote dromen had om al die kinderen beter te gaan maken. Maar Tijn werd niet meer beter, net zoals het jongetje wat ik in het tv-programma zag zo'n 25 jaar geleden. Tijn werd dan misschien zelf niet meer beter, hij heeft de wereld wel een stukje beter gemaakt. Zo raakte hij een besef waar ik jaren over gedaan heb om het mij te realiseren. Er zijn zoveel manieren om niet alleen kinderen, maar zeker ook de wereld, beter te maken.
Jaren gelden bedacht ik dat als ik kinderen dan misschien niet fysiek beter kon maken, ik ze misschien wel gelukkiger en blijer kon maken. Iets meegeven waar ze hun hele leven wat aan hebben. En zo heb ik een kinderboek geschreven en ben ik begonnen met educatieve projecten en gastlessen op scholen. Ik bedacht mij wat ik vroeger leuk had gevonden en ben dat gaan doen voor huidige generaties kinderen. Ik heb veel kinderen geïnspireerd en gedaan wat ik wilde doen: kinderen de klas uit halen en laten zien dat er nog een hele wereld buiten de school is. Tegelijk merkte ik ook dat er meer nodig was. Sommige kinderen die buiten het huidige onderwijssysreem vallen, op wat voor manier dan ook, bleken fantastische dingen te kunnen doen zodra ze buiten de school kwamen. Precies het juiste contact maken met mensen, een groot sociaal hart hebben voor hun medemens of totaal gebiologeerd raken door persoonlijke verhalen en tastbare geschiedenis. Toen wist ik het zeker... dit was wat ik beter kan maken!
Kinderen hebben dromen die veel verder gaan dan wat ze op school leren, zoals inderdaad ook die lieve kleine held Tijn. Dromen waar de wereld alleen maar beter van kan worden. Dromen waar in het onderwijs helaas niet altijd ruimte voor is. Dromen die ik ook ooit gehad heb, maar nooit helemaal verloren ben. Dromen die ik nu waar wil gaan maken, voor mezelf maar ook voor alle kinderen die daar nu misschien niet de ruimte voor krijgen. Wat ik nu wil worden? Ik heb nog steeds geen idee. Maar een ding weet ik zeker.... Er is iets wat ik eigenlijk altijd al geweest ben. Iemand met grote dromen en een onverbeterlijke wereldverbeteraar, als is het maar een heel klein beetje. En dat is waar ik mij vol overtuiging voor zal blijven inzetten. Hoe? Daarover later meer...
"You may say I'm a Dreamer, but I'm not the only one." - John Lennon
Kinderen hebben dromen die veel verder gaan dan wat ze op school leren, zoals inderdaad ook die lieve kleine held Tijn. Dromen waar de wereld alleen maar beter van kan worden. Dromen waar in het onderwijs helaas niet altijd ruimte voor is. Dromen die ik ook ooit gehad heb, maar nooit helemaal verloren ben. Dromen die ik nu waar wil gaan maken, voor mezelf maar ook voor alle kinderen die daar nu misschien niet de ruimte voor krijgen. Wat ik nu wil worden? Ik heb nog steeds geen idee. Maar een ding weet ik zeker.... Er is iets wat ik eigenlijk altijd al geweest ben. Iemand met grote dromen en een onverbeterlijke wereldverbeteraar, als is het maar een heel klein beetje. En dat is waar ik mij vol overtuiging voor zal blijven inzetten. Hoe? Daarover later meer...
"You may say I'm a Dreamer, but I'm not the only one." - John Lennon
woensdag 5 juli 2017
Anders opgeleid: een ode aan mijn ouders
Ik heb mij er altijd kapot aan geërgerd... het allesbepalende onderscheid tussen hoog en laag opgeleid. Wat is dat nou voor een onzin?! Alsof de ene vorm per definitie beter is dan de andere... Alsof de dokter per definitie hoger ingeschat wordt dan de bakker. Bij de bakker kom ik elke dag en de dokter hoop ik zo min mogelijk te zien, dat even ter vergelijking wie er in mijn leven belangrijker is op een dagelijkse basis.
Over belangrijk gesproken... mijn ouders. Als er twee mensen zijn die zich ongelooflijk hard ingezet hebben om hun kinderen alles te kunnen geven, dan zijn zij het wel. Hun leven lang hebben zij keihard gewerkt om hun kinderen te laten studeren. En dat hebben we dan dus ook gedaan. Ik heb een universitaire studie afgerond en mijn zus heeft een fantastische baan in de applicatiebeheer. Dan hoor je vaak 'je ouders zullen ook wel hoogopgeleid zijn." En dat klopt ook. Beiden zijn toen ze veertien, vijftien waren van school gegaan zonder diploma. Alles wat zij kunnen hebben ze gaande hun leven geleerd. En ik ken niemand die hoger opgeleid is in wat zij doen. Mijn vader maakt de meest ingewikkelde berekeningen, of het nou gaat om het beladen van vliegtuigen of het verbouwen van huizen. Want dat kan hij! Twee keer raden wie ik, met mijn hele universitaire opleiding bel als de wasmachine lekt of als er geschilderd moet worden. Mijn moeder werkt in de ouderenzorg en ik durf met stelligheid te beweren dat zij dat beter doet dan menigeen die er voor opgeleid is. Hoe zou ik dus ooit durven beweren dat het een hoger is dan het andere.
Waarom is dat dan wel precies wat we onze kinderen leren? Ik loop nu al lang genoeg in het onderwijs mee om te zien hoe hoog de druk is op kinderen om maar op een "zo hoog mogelijk opleiding" te komen. Uitzonderingen daar gelaten natuurlijk... zoals een van mijn gewaardeerde collega's die hoopt dat een van haar dochters bakker wordt, want dan heb je altijd te eten. En dat is ook zo. Maar dat niet alleen... Moeten we kinderen niet veel meer leren dar ze iets moeten doen wat ze leuk vinden? En zal dat dan toevallig ook niet iets zijn waar ze heel goed in zijn? Worden ze daar niet veel gelukkiger van? En worden wij daar dan collectief niet allemaal beter van? Dus wil ik ook volop in gaan zetten op het ontdekken, waarderen en toepassen van unieke talenten. En dan zou het helemaal mooi zijn als we ook nog eens uiteindelijk van die akelige terminologie van laag en hoog onderwijs afkomen. Ik heb daar nooit onderscheid in gemaakt en ik zou iedereen op willen roepen om hetzelfde te doen.
Sommige mensen volgen hun talent voor wetenschap en sommige mensen volgen hun talent voor sociaal werk. Sommige mensen leren uit een boek en sommige mensen leren in de praktijk. En niet een ding daarvan is belangrijker dan de ander. Je bent niet hoger opgeleid en je bent niet lager opgeleid, je bent anders opgeleid. Daarom heb ik de Verhalenschatkist opgericht. Ik ga net zo lang speeches, lezingen, gastlessen en coaching geven tot iedereen daarvan doordrongen is.
Over belangrijk gesproken... mijn ouders. Als er twee mensen zijn die zich ongelooflijk hard ingezet hebben om hun kinderen alles te kunnen geven, dan zijn zij het wel. Hun leven lang hebben zij keihard gewerkt om hun kinderen te laten studeren. En dat hebben we dan dus ook gedaan. Ik heb een universitaire studie afgerond en mijn zus heeft een fantastische baan in de applicatiebeheer. Dan hoor je vaak 'je ouders zullen ook wel hoogopgeleid zijn." En dat klopt ook. Beiden zijn toen ze veertien, vijftien waren van school gegaan zonder diploma. Alles wat zij kunnen hebben ze gaande hun leven geleerd. En ik ken niemand die hoger opgeleid is in wat zij doen. Mijn vader maakt de meest ingewikkelde berekeningen, of het nou gaat om het beladen van vliegtuigen of het verbouwen van huizen. Want dat kan hij! Twee keer raden wie ik, met mijn hele universitaire opleiding bel als de wasmachine lekt of als er geschilderd moet worden. Mijn moeder werkt in de ouderenzorg en ik durf met stelligheid te beweren dat zij dat beter doet dan menigeen die er voor opgeleid is. Hoe zou ik dus ooit durven beweren dat het een hoger is dan het andere.
Waarom is dat dan wel precies wat we onze kinderen leren? Ik loop nu al lang genoeg in het onderwijs mee om te zien hoe hoog de druk is op kinderen om maar op een "zo hoog mogelijk opleiding" te komen. Uitzonderingen daar gelaten natuurlijk... zoals een van mijn gewaardeerde collega's die hoopt dat een van haar dochters bakker wordt, want dan heb je altijd te eten. En dat is ook zo. Maar dat niet alleen... Moeten we kinderen niet veel meer leren dar ze iets moeten doen wat ze leuk vinden? En zal dat dan toevallig ook niet iets zijn waar ze heel goed in zijn? Worden ze daar niet veel gelukkiger van? En worden wij daar dan collectief niet allemaal beter van? Dus wil ik ook volop in gaan zetten op het ontdekken, waarderen en toepassen van unieke talenten. En dan zou het helemaal mooi zijn als we ook nog eens uiteindelijk van die akelige terminologie van laag en hoog onderwijs afkomen. Ik heb daar nooit onderscheid in gemaakt en ik zou iedereen op willen roepen om hetzelfde te doen.
Sommige mensen volgen hun talent voor wetenschap en sommige mensen volgen hun talent voor sociaal werk. Sommige mensen leren uit een boek en sommige mensen leren in de praktijk. En niet een ding daarvan is belangrijker dan de ander. Je bent niet hoger opgeleid en je bent niet lager opgeleid, je bent anders opgeleid. Daarom heb ik de Verhalenschatkist opgericht. Ik ga net zo lang speeches, lezingen, gastlessen en coaching geven tot iedereen daarvan doordrongen is.
donderdag 18 mei 2017
Verhalenschatkist
Begin deze maand kondigde ik het al... Verhalenschat kwam terug van eigenlijk nooit weg geweest. Maar er zou wel het nodige veranderen. Daar ben ik in de tussentijd bijzonder druk mee bezig geweest. Nu volgt de onthulling, in ieder geval een soort van...
Verhalenschat is ongeveer een jaar undercover geweest, sluimerend op de achtergrond. Ik heb een geweldige sabbatical gehad en daarna ongelooflijk hard gesolliciteerd. Om er vervolgens achter iets te komen wat ik eigenlijk allang wist, je zou verwachten dat ik slimmer was. Ik ben erachter gekomen dat mensen het meeste aan mij hebben, en dat ik het meest gelukkig wordt, als ik doe waar ik goed in ben. Daar waar passie en talent samen komen. En wat was dat? Onderzoek doen, dingen ontdekken en dat delen met mensen. Ik word zo ongelooflijk blij als ik nieuwe ontdekkingen doe, zoals erachter komen dat de voorouders toch echt uit Zuid-Europa komen of toevalligheden als voorouders van de ene kant in dezelfde straat hebben gewoond als voorouders van de andere kant. Natuurlijk kan ik dan niet wachten om dat met mensen te delen. Zo weet ik ook wat ik op deze manier voor mensen kan betekenen. Ik kreeg een verzoek van een ouder iemand die wilde weten wat er met de winkel van zijn oom en tante gebeurd was tijdens en na de oorlog. Als ik daar dan antwoord op kan geven, dan weet ik dat ik iemands leven een klein stukje lichter gemaakt heb.
Dat is het dus... eruit halen wat er in zit en naar boven trekken wat heel lang verborgen heeft gezeten. Daar komt mijn passie voor geschiedenis vandaan. En dat is heel toevallig ook nog eens precies waar mijn talenten liggen. Dus dat is wat we gaan doen. Graven naar verborgen verhalen, mysteries ontrafelen en kennis delen door die verhalen naar buiten te brengen. Binding met het heden door het belang van de geschiedenis. En wie weet, misschien creëren we nog een nieuwe visie voor de toekomst. Hoe gaan we dat nou precies doen? We waren daar natuurlijk al een beetje mee begonnen door de blogs van Verborgen Amsterdam en de bijbehorende rondleidingen, maar we gaan nog verder. We doen onderzoek en natuurlijk niet alleen voor onszelf, maar juist ook voor jullie! Schakel ons in voor het doen van historisch onderzoek en/of stamboomonderzoek of voor hulp en advies daarbij. Maar omdat ik ook graag verhalen deel, kunnen jullie mij ook inhuren voor het geven van gastlessen en lezingen. Ik kom graag op scholen of bij bedrijven vertellen over specifieke historische onderwerpen die voor hen van belang zijn. Of denk aan een combinatie van dingen; zo heb ik eens onderzoek gecombineerd met een rondleiding langs huizen van familieleden en voorouders. Dat is natuurlijk ook enig als cadeautje! Samen ontdekken welke schat aan verhalen er verborgen ligt.
Het heeft allemaal wel wat weg van schatgraven. Daarom ook een iets nieuwe naam: De Verhalenschatkist. Verhalenschat blijft de bedrijfsnaam, maar de Verhalenschatkist staat symbool voor de nieuwe/vernieuwde activiteiten en focus van het bedrijf. Er is een gloednieuwe website. Maar de komende weken zijn wij nog in ontwikkeling en in de testfase. Mijn volgers zullen dat gauw genoeg meekrijgen. In juni, als Verhalenschat precies 5 jaar bestaat, gaan wij definitief live!
Verhalenschat is ongeveer een jaar undercover geweest, sluimerend op de achtergrond. Ik heb een geweldige sabbatical gehad en daarna ongelooflijk hard gesolliciteerd. Om er vervolgens achter iets te komen wat ik eigenlijk allang wist, je zou verwachten dat ik slimmer was. Ik ben erachter gekomen dat mensen het meeste aan mij hebben, en dat ik het meest gelukkig wordt, als ik doe waar ik goed in ben. Daar waar passie en talent samen komen. En wat was dat? Onderzoek doen, dingen ontdekken en dat delen met mensen. Ik word zo ongelooflijk blij als ik nieuwe ontdekkingen doe, zoals erachter komen dat de voorouders toch echt uit Zuid-Europa komen of toevalligheden als voorouders van de ene kant in dezelfde straat hebben gewoond als voorouders van de andere kant. Natuurlijk kan ik dan niet wachten om dat met mensen te delen. Zo weet ik ook wat ik op deze manier voor mensen kan betekenen. Ik kreeg een verzoek van een ouder iemand die wilde weten wat er met de winkel van zijn oom en tante gebeurd was tijdens en na de oorlog. Als ik daar dan antwoord op kan geven, dan weet ik dat ik iemands leven een klein stukje lichter gemaakt heb.
Dat is het dus... eruit halen wat er in zit en naar boven trekken wat heel lang verborgen heeft gezeten. Daar komt mijn passie voor geschiedenis vandaan. En dat is heel toevallig ook nog eens precies waar mijn talenten liggen. Dus dat is wat we gaan doen. Graven naar verborgen verhalen, mysteries ontrafelen en kennis delen door die verhalen naar buiten te brengen. Binding met het heden door het belang van de geschiedenis. En wie weet, misschien creëren we nog een nieuwe visie voor de toekomst. Hoe gaan we dat nou precies doen? We waren daar natuurlijk al een beetje mee begonnen door de blogs van Verborgen Amsterdam en de bijbehorende rondleidingen, maar we gaan nog verder. We doen onderzoek en natuurlijk niet alleen voor onszelf, maar juist ook voor jullie! Schakel ons in voor het doen van historisch onderzoek en/of stamboomonderzoek of voor hulp en advies daarbij. Maar omdat ik ook graag verhalen deel, kunnen jullie mij ook inhuren voor het geven van gastlessen en lezingen. Ik kom graag op scholen of bij bedrijven vertellen over specifieke historische onderwerpen die voor hen van belang zijn. Of denk aan een combinatie van dingen; zo heb ik eens onderzoek gecombineerd met een rondleiding langs huizen van familieleden en voorouders. Dat is natuurlijk ook enig als cadeautje! Samen ontdekken welke schat aan verhalen er verborgen ligt.
Het heeft allemaal wel wat weg van schatgraven. Daarom ook een iets nieuwe naam: De Verhalenschatkist. Verhalenschat blijft de bedrijfsnaam, maar de Verhalenschatkist staat symbool voor de nieuwe/vernieuwde activiteiten en focus van het bedrijf. Er is een gloednieuwe website. Maar de komende weken zijn wij nog in ontwikkeling en in de testfase. Mijn volgers zullen dat gauw genoeg meekrijgen. In juni, als Verhalenschat precies 5 jaar bestaat, gaan wij definitief live!
zaterdag 6 mei 2017
Vrouwen van de geschiedenis en vrouwen van de toekomst
Op 5 mei bezocht ik verschillende Huizen van Verzet, allen hadden iets te maken met vrouwen in het verzet. De rol van vrouwen in de geschiedenis is een onderwerp wat mij al jaren bezig houdt en waar ik dagen eerder al een ander blog over schreef bij Verborgen Amsterdam. Die avond klopte de toekomst aan en hoorde ik dat ik in oktober tante wordt van een meisje. Voor haar zullen wij, (ik, mijn zus/haar moeder, mijn moeder en oma) de vrouwen van de geschiedenis zijn. Zou het ons anders vergaan dan de vrouwen van de geschiedenis voor ons?
Wat ik tijdens mijn bezoeken aan de verzetshaarden net iets te vaak hoorde, en wat mij al meerdere keren was opgevallen tijdens eigen eerder onderzoek, de rol van vrouwen tijdens de oorlog is jarenlang onderbelicht en onderschat geweest. En dat lot was niet alleen voor vrouwen uit de oorlog. Hoe vaak leren kinderen over vrouwelijke helden zoals Aletta en Kenau? Of over plaatselijke heldinnen uit de oorlog, maar ook ver daarbuiten? Ik hoorde daar in ieder geval nooit wat over op school. Maar ook op andere scholen werd daar weinig aandacht aan besteed, ook nu nog niet weet ik uit eigen ervaring.
Wat is precies het probleem? Gisteren hoorde ik bijvoorbeeld over Jacoba van Tongeren, tot een aantal jaren geleden een volledig onbekende verzetsleidster, dat over haar vaak werd gezegd dat zij dingen deed waar ze eigenlijk een man voor had moeten zijn en die ze beter aan een man over kon laten. Dan vergeten we gewoon even dat ze haar verzetsgroep van 140 leden zo goed gecodeerd had dat we er in de jaren 2000 nog niet achter waren wie daar precies inzaten. Na de oorlog hoorde je nooit meer iets over haar en kwam ze in geen enkel historisch boek over de oorlog uitvoerig voor.
Dus nu vraag ik mij af... zal mijn kleine, nu nog ongeboren, nichtje straks wel van alles weten over vrouwelijke helden, verzetsvrouwen en de vele generaties die haar voor gegaan zijn? Ik spreek hierbij de hoop uit dat het wel mag gebeuren. Er is nog zoveel te leren en te ontdekken. Diezelfde wens geldt trouwens voor alle kleine jongens. Want emancipatie is niet alleen iets van vrouwen. Gelukkig gebeuren er de laatste jaren steeds meer goede initiatieven en leren we steeds meer over de rol van vrouwen in de geschiedenis.
Dus hierbij mijn oproep: vertel elkaar verhalen over al die vrouwen die ons inspireerde en anders weet ik er nog wel een paar. Laten we hen ook het historische podium geven dat zij verdienen.
Wat ik tijdens mijn bezoeken aan de verzetshaarden net iets te vaak hoorde, en wat mij al meerdere keren was opgevallen tijdens eigen eerder onderzoek, de rol van vrouwen tijdens de oorlog is jarenlang onderbelicht en onderschat geweest. En dat lot was niet alleen voor vrouwen uit de oorlog. Hoe vaak leren kinderen over vrouwelijke helden zoals Aletta en Kenau? Of over plaatselijke heldinnen uit de oorlog, maar ook ver daarbuiten? Ik hoorde daar in ieder geval nooit wat over op school. Maar ook op andere scholen werd daar weinig aandacht aan besteed, ook nu nog niet weet ik uit eigen ervaring.
Wat is precies het probleem? Gisteren hoorde ik bijvoorbeeld over Jacoba van Tongeren, tot een aantal jaren geleden een volledig onbekende verzetsleidster, dat over haar vaak werd gezegd dat zij dingen deed waar ze eigenlijk een man voor had moeten zijn en die ze beter aan een man over kon laten. Dan vergeten we gewoon even dat ze haar verzetsgroep van 140 leden zo goed gecodeerd had dat we er in de jaren 2000 nog niet achter waren wie daar precies inzaten. Na de oorlog hoorde je nooit meer iets over haar en kwam ze in geen enkel historisch boek over de oorlog uitvoerig voor.
Dus nu vraag ik mij af... zal mijn kleine, nu nog ongeboren, nichtje straks wel van alles weten over vrouwelijke helden, verzetsvrouwen en de vele generaties die haar voor gegaan zijn? Ik spreek hierbij de hoop uit dat het wel mag gebeuren. Er is nog zoveel te leren en te ontdekken. Diezelfde wens geldt trouwens voor alle kleine jongens. Want emancipatie is niet alleen iets van vrouwen. Gelukkig gebeuren er de laatste jaren steeds meer goede initiatieven en leren we steeds meer over de rol van vrouwen in de geschiedenis.
Dus hierbij mijn oproep: vertel elkaar verhalen over al die vrouwen die ons inspireerde en anders weet ik er nog wel een paar. Laten we hen ook het historische podium geven dat zij verdienen.
maandag 1 mei 2017
The Comeback
De mensen die mij al wat langer volgen, weten het al... vorig jaar was een bijzonder jaar. Ik had halverwege het jaar een sabbatical genomen, zodat ik even rustig na kon denken over wat ik nou het allerliefste wilde doen. Na die periode eind 2016, waar ik ongelooflijk veel geleerd heb, gooide ik het roer om en besloot om mij niet meer volledig te focussen op mijn bedrijf Verhalenschat. Ik moest maar eens een echte baan gaan zoeken en niet blijven freelance-hoppen als zzp'er. Natuurlijk zou ik nog wat leuke opdrachten ernaast blijven doen, maar daar zou het dan wel bij blijven.
En nu? Nu is 2017 inmiddels al vier maanden oud. En nu durf ik na vele pogingen wel te zeggen dat ik het goed mis had. Zoals dat gaat, het ging niet helemaal zoals ik het vooraf bedacht had. Het solliciteren ging moeizaam, heel moeizaam. Niet omdat ik niks kan, want er zijn weinig mensen die kunnen wat ik kan. Maar het is gewoon niet zo makkelijk om van zzp'er de overstap te maken naar onderdeel van een bedrijf. Ik realiseerde mij dat, alhoewel misschien niet genoeg, maar ik denk dat de bedrijven zich dat ook realiseerden. Het lukte gewoon niet!
In april kwam het breekpunt en daarmee ook het keerpunt. Ik moest echt weer aan het werk en kreeg een aanbod via het uitzendbureau. Alles zou dus toch gaan zoals ik het bedacht had, maar het leven had blijkbaar wat anders voor mij in petto. Ik ben namelijk tijdens de allereerste proefdag met gierende banden daar weg gegaan. Dag baan! Waarom doe je zoiets? Dat is heel simpel; het voelde gewoon niet goed en dan moet je gaan. Ik voelde mij niet prettig in het bedrijf (nee, ik ga niet zeggen waar dat was). Maar het ging veel verder dan dat...
Die middag zat ik aan mijn computertje onderzoek te doen en mijn blogs voor Verborgen Amsterdam te schrijven. Toen realiseerde ik mij dat dat was waar ik gelukkig van word. En dat ik het al die tijd mis gehad heb. Ik moest geen baan zoeken om te kunnen doen wat ik leuk vind, ik moet doen wat ik leuk vind en daar een baan van maken, Was ik dus gewoon vergeten dat ik die baan allang had! Maar al die redenen dan die je had om er mee te willen stoppen? Ja, daar moest inderdaad wel het een en ander veranderen en dat gebeurd ook. Want niet meer werkte heb ik eruit gegooid en er zijn wat dingen aangepast, zodat ik gewoon kan doen wat ik het liefste doe en waar ik het beste in ben. Laat mij maar lekker onderzoeken, schrijven, lesgeven en anderen inspireren. Dat is wat ik hier te doen heb!
Inmiddels heb ik alweer een paar leuke opdrachten binnen en er komt nog veel meer aan. Maar ik doe met alle liefde nog meer leuke dingen. Waarvoor kun je mij bellen? Hulp nodig bij onderzoek (historisch of stamboom)? Graag! Lezingen geven of gastdocent zijn? Leuk! Meer weten over Amsterdam met een wandeling? Ik trek mijn schoenen vast aan! Binnenkort wordt ook de Verhalenschatkist gelanceerd waar we gaan graven in dat wat verborgen ligt, niet alleen in de geschiedenis maar ook in de mensen zelf. Lieve mensen, ik heb er weer zin in! Hopelijk tot snel bij Verhalenschat.
En nu? Nu is 2017 inmiddels al vier maanden oud. En nu durf ik na vele pogingen wel te zeggen dat ik het goed mis had. Zoals dat gaat, het ging niet helemaal zoals ik het vooraf bedacht had. Het solliciteren ging moeizaam, heel moeizaam. Niet omdat ik niks kan, want er zijn weinig mensen die kunnen wat ik kan. Maar het is gewoon niet zo makkelijk om van zzp'er de overstap te maken naar onderdeel van een bedrijf. Ik realiseerde mij dat, alhoewel misschien niet genoeg, maar ik denk dat de bedrijven zich dat ook realiseerden. Het lukte gewoon niet!
In april kwam het breekpunt en daarmee ook het keerpunt. Ik moest echt weer aan het werk en kreeg een aanbod via het uitzendbureau. Alles zou dus toch gaan zoals ik het bedacht had, maar het leven had blijkbaar wat anders voor mij in petto. Ik ben namelijk tijdens de allereerste proefdag met gierende banden daar weg gegaan. Dag baan! Waarom doe je zoiets? Dat is heel simpel; het voelde gewoon niet goed en dan moet je gaan. Ik voelde mij niet prettig in het bedrijf (nee, ik ga niet zeggen waar dat was). Maar het ging veel verder dan dat...
Die middag zat ik aan mijn computertje onderzoek te doen en mijn blogs voor Verborgen Amsterdam te schrijven. Toen realiseerde ik mij dat dat was waar ik gelukkig van word. En dat ik het al die tijd mis gehad heb. Ik moest geen baan zoeken om te kunnen doen wat ik leuk vind, ik moet doen wat ik leuk vind en daar een baan van maken, Was ik dus gewoon vergeten dat ik die baan allang had! Maar al die redenen dan die je had om er mee te willen stoppen? Ja, daar moest inderdaad wel het een en ander veranderen en dat gebeurd ook. Want niet meer werkte heb ik eruit gegooid en er zijn wat dingen aangepast, zodat ik gewoon kan doen wat ik het liefste doe en waar ik het beste in ben. Laat mij maar lekker onderzoeken, schrijven, lesgeven en anderen inspireren. Dat is wat ik hier te doen heb!
Inmiddels heb ik alweer een paar leuke opdrachten binnen en er komt nog veel meer aan. Maar ik doe met alle liefde nog meer leuke dingen. Waarvoor kun je mij bellen? Hulp nodig bij onderzoek (historisch of stamboom)? Graag! Lezingen geven of gastdocent zijn? Leuk! Meer weten over Amsterdam met een wandeling? Ik trek mijn schoenen vast aan! Binnenkort wordt ook de Verhalenschatkist gelanceerd waar we gaan graven in dat wat verborgen ligt, niet alleen in de geschiedenis maar ook in de mensen zelf. Lieve mensen, ik heb er weer zin in! Hopelijk tot snel bij Verhalenschat.
maandag 3 april 2017
Nieuwe Blog-serie!
Via de blog "Angelique Schrijft" heb ik jullie de afgelopen jaren vooral meegenomen naar alles wat mij bezighield en opviel. Daar zal ik ook zeker nog mee doorgaan. Maar ik merkte ook een andere behoefte... de behoefte aan kennis en mooie verhalen. Van mijn volgers hoor ik vaak dat ze meer willen weten over een bepaald onderwerp van Amsterdamse geschiedenis of dat ze graag eens mee willen op een rondleiding maar daar de mogelijkheid niet voor hebben. Daar ga ik nu wat aan doen! Bovendien vind ik het heel leuk om verhalen te delen die anders ligt te verstoffen in mijn bovenkamer. Dus vanaf deze week zijn al deze verhalen te volgen via de nieuwe Blog-serie "Verborgen Amsterdam". Elke woensdag en zaterdag komt daar een verhaal op te staan en aanstaande woensdag 5 april wordt de eerste gepubliceerd. Natuurlijk zijn de verhalen ook te volgen via de verschillende social media kanalen van Verhalenschat en van Angelique van der Pol.
Zie jullie snel bij een van mijn blogs!
Zie jullie snel bij een van mijn blogs!
vrijdag 30 december 2016
2016: Een jaar, 80.000 woorden en 100 lessen
Eind 2015 voelde ik het opeens heel sterk. Alles moest anders. Hoe wist ik nog niet, maar dat het anders moest dat wist ik wel zeker. Dus ben ik op 1 januari 2016 vliegend van start gegaan. Ik heb een mooie planner voor mezelf gemaakt en doelen gesteld. Elke maand, elke week en elke dag ben ik aan mezelf gaan werken. En nu... Nu zijn we een heel jaar verder. Wat is er veel gebeurd, ik heb veel meer gedaan dan ik op 1 januari ooit had kunnen verzinnen. Een kort overzicht. Ik heb ruim 200 grotere en kleinere doelen behaald en in jaar tijd heb ik 2400 dagelijkse taken erdoor heen gerost. Zo dat klinkt alvast lekker. En dan heb ik tijdens mijn sabbatical, in juli, ook nog eens besloten om weer te gaan schrijven. Elke dag, grote en kleine verhalen. Eerst alles wat er in mijn hoofd naar boven borrelde, later kwam daar meer een lijn in en uiteindelijk een goed uit te voeren idee voor een boek. Zover zijn we nog niet, maar we zijn inmiddels wel al 80.000 woorden verder! Dat zijn ruim 130 A4tjes om maar even wat te noemen.
Maar dat is allemaal nog niet het allerbelangrijkste. Dat zijn feiten en cijfers, maar nog veel belangrijker is de gigantische persoonlijke ontwikkeling die ik heb doorgemaakt. Zoveel dat ik er zelf soms nog van sta te kijken. Ik ben veel effectiever met mijn tijd omgegaan waardoor er veel meer tijd voor leuke dingen overbleef. Ik ben gezonder gaan leven, ging daardoor beter in mijn vel zitten en mijn vel ging ook beter zitten. Een van de weinige resultaten die je ook aan de buitenkant kan zien. Continu heb ik mijzelf uitgedaagd en letterlijk mijn comfortzone uitgejaagd. Ik heb mijn horizon verbreed, zowel door kennis als door heel veel ervaringen op te doen. Ik ben rustiger, zelfverzekerder, dapperder en positiever geworden. Voor de mensen die mij niet zo heel goed kennen, ja dat was inderdaad even heel hard nodig.
En om het nog net even zweveriger te maken. Ik ben ook veel meer in balans en bewust geworden van dingen om mij heen. Ik heb een aantal knopen doorgehakt, zonder enige vorm van terughoudendheid. Toen alles kon, kwam ik erachter dat het niet betekent dat alles ook moet. Ik heb een paar hele mooie projecten gedaan en allemaal afgerond. Alles om ruimte te creëeren voor mezelf, om erachter wat ik nou echt wil en daar met volle overgave voor te gaan. Als je ergens bewust je energie in steekt en actie durft te ondernemen, dan gebeuren er hele mooie dingen. Er zijn dit jaar zoveel dingen gebeurd waar ik zo ongelooflijk dankbaar voor ben. Veel dingen die ik zelf in gang heb gezet en veel dingen die mij overkomen zijn door op het juiste moment een kans te grijpen.
Het belangrijkste wat ik geleerd heb, is dat motivatie vooral uit jezelf moet komen. Vraag jezelf continu af: waar doe ik het voor? Want dan ga je het volhouden. En de allerbelangrijkste vraag die je jezelf altijd moet stellen is... Voelt het goed? Want als het goed voelt, ga er dan voor met alles wat je in je heb. En voelt het niet goed (meer) zorg dan dat je als de bliksem weg komt. Blind op je gevoel afgaan, kan best eng zijn. Maar als je eenmaal over de eerste drempels heen bent, gaat het bijna vanzelf. Dan ga je bijzondere dingen herkennen die je anders misschien helemaal niet gezien had. Een daarvan is zeker de liefde. Stel je daarvoor open, geef je daaraan over en er gebeuren hele mooie dingen. Zijn er dan helemaal geen klotedingen gebeurd en heb ik dan nooit flinke klappen gehad in 2016? O zeker wel. Het punt is alleen dat je kijkt wat je ervan kan leren en gewoon weer net zo onverschrokken doorgaan.
Het was dus absoluut niet altijd een makkelijke weg, maar wel een van de mooiste dingen die ik ooit gedaan heb. In 2016 ben ik eindelijk de persoon geworden die ik altijd al heb willen zijn. En ik heb nu al enorm veel zin om mee te maken welke eindeloze mogelijkheden 2017 voor mij in petto heeft.
maandag 10 oktober 2016
The sabbatical is over... en nu?
Ik wist dat de dag zou komen. Van het een op het andere moment had ik er genoeg van en besloot ik dat mijn heerlijke sabbatical over was. Tijd om weer aan de slag te gaan.
Ergens had ik de motivatie weer gevonden, wist ik weer waarvoor ik het deed. Drie hele maanden gingen er voorbij. Vlogen voorbij, zo leek het soms. Tegelijk is er zoveel gebeurd in die tijd dat ik mij niet kan voorstellen dat het allemaal maar drie maanden geweest is. Schepen achter me verbrand, die op zich prima waren maar waar ik gewoon niks meer te zoeken heb. Werken aan jezelf, het klinkt zo zweverig. Misschien ben ik dat ook wel geworden. In dat geval ben ik niet meer van plan om met mijn voeten weer op vaste grond te komen. Ik ben er inmiddels van overtuigd dat er meer uit het leven uit te halen is dan dat ik tot nu gedaan heb. Dat er dingen voor me in het verschiet liggen waar ik mij tot kort geleden nog geen voorstelling van kon maken. En dat ik meer wil creëeren dan waar ik voor zou kunnen settelen. Shoot for the stars!
Wat goed, maandenlang heb je heel hard nagedacht en nu heb je een plan klaarliggen. Eeuh... Nee en nee. Ik heb eigenlijk heel weinig nagedacht. Ik heb vooral gekeken of mijn gevoel ook nog wat te zeggen had en dat had het, meer dan genoeg zelfs. En dat plan... Tja dat ben ik misschien gewoon wel even vergeten. Er ligt geen kant en klaar stappenplan klaar nu met keurig uitgedachte opeenvolgende acties. Dat werkt voor mij nu eenmaal niet zo lekker. Maar ik heb wel een doel waar ik naartoe wil werken. Een doel wat mij heel dierbaar is en wat heel belangrijk is dat ik het ga bereiken. En verder heb ik een instinctief gevoel welke kant ik op moet. Daar zal ik het mee moeten doen en jullie ook. Klinkt allemaal lekker vaag nog en dat zal het voor jullie ook nog wel even blijven denk ik. Maar voor mij niet. Ik weet weke kant ik op wil. Ik weet waar het vuur in mij van gaat branden. Wat ik nodig heb om dat vuur brandend te houden.
Een doel, een ijzersterke drive en instinctief de eerste stap zetten en alle stappen daarna. Dat is eigenlijk alles wat ik momenteel te bieden heb, maar dat is ook genoeg. Meer heb je eigenlijk niet nodig. Als je weet wat je wilt bereiken, heb je al een grote stap gemaakt. Plannen bedenk en wijzig ik wel onderweg. Als ik in drie maanden zoveel kan bereiken, wat zal ik dan in een jaar kunnen doen? Verbaas jezelf, verbaas anderen. Anyway, jullie gaan nog veel meer van mij horen en lezen. Dit is pas het begin... Tot snel!
Update November:
Nog een hele maand verder en het is mij inmiddels gelukt om mijn visie verder uit te werken. Achter de schermen heb ik dus absoluut niet stil gezeten. In stilte heb ik keihard gewerkt om concreet te maken wat eerst een vaag idee en toen een steeds grotere droom werd. Ik heb zelfs een stappenplan gemaakt om dit te gaan realiseren. Maar dromen en ambities kosten geld, dus eerst maar weer eens aan de slag. Ik zoek dus een leuke uitdagende parttime baan nu. Wie wat weet, mag mij bellen!
Ergens had ik de motivatie weer gevonden, wist ik weer waarvoor ik het deed. Drie hele maanden gingen er voorbij. Vlogen voorbij, zo leek het soms. Tegelijk is er zoveel gebeurd in die tijd dat ik mij niet kan voorstellen dat het allemaal maar drie maanden geweest is. Schepen achter me verbrand, die op zich prima waren maar waar ik gewoon niks meer te zoeken heb. Werken aan jezelf, het klinkt zo zweverig. Misschien ben ik dat ook wel geworden. In dat geval ben ik niet meer van plan om met mijn voeten weer op vaste grond te komen. Ik ben er inmiddels van overtuigd dat er meer uit het leven uit te halen is dan dat ik tot nu gedaan heb. Dat er dingen voor me in het verschiet liggen waar ik mij tot kort geleden nog geen voorstelling van kon maken. En dat ik meer wil creëeren dan waar ik voor zou kunnen settelen. Shoot for the stars!
Wat goed, maandenlang heb je heel hard nagedacht en nu heb je een plan klaarliggen. Eeuh... Nee en nee. Ik heb eigenlijk heel weinig nagedacht. Ik heb vooral gekeken of mijn gevoel ook nog wat te zeggen had en dat had het, meer dan genoeg zelfs. En dat plan... Tja dat ben ik misschien gewoon wel even vergeten. Er ligt geen kant en klaar stappenplan klaar nu met keurig uitgedachte opeenvolgende acties. Dat werkt voor mij nu eenmaal niet zo lekker. Maar ik heb wel een doel waar ik naartoe wil werken. Een doel wat mij heel dierbaar is en wat heel belangrijk is dat ik het ga bereiken. En verder heb ik een instinctief gevoel welke kant ik op moet. Daar zal ik het mee moeten doen en jullie ook. Klinkt allemaal lekker vaag nog en dat zal het voor jullie ook nog wel even blijven denk ik. Maar voor mij niet. Ik weet weke kant ik op wil. Ik weet waar het vuur in mij van gaat branden. Wat ik nodig heb om dat vuur brandend te houden.
Een doel, een ijzersterke drive en instinctief de eerste stap zetten en alle stappen daarna. Dat is eigenlijk alles wat ik momenteel te bieden heb, maar dat is ook genoeg. Meer heb je eigenlijk niet nodig. Als je weet wat je wilt bereiken, heb je al een grote stap gemaakt. Plannen bedenk en wijzig ik wel onderweg. Als ik in drie maanden zoveel kan bereiken, wat zal ik dan in een jaar kunnen doen? Verbaas jezelf, verbaas anderen. Anyway, jullie gaan nog veel meer van mij horen en lezen. Dit is pas het begin... Tot snel!
Update November:
Nog een hele maand verder en het is mij inmiddels gelukt om mijn visie verder uit te werken. Achter de schermen heb ik dus absoluut niet stil gezeten. In stilte heb ik keihard gewerkt om concreet te maken wat eerst een vaag idee en toen een steeds grotere droom werd. Ik heb zelfs een stappenplan gemaakt om dit te gaan realiseren. Maar dromen en ambities kosten geld, dus eerst maar weer eens aan de slag. Ik zoek dus een leuke uitdagende parttime baan nu. Wie wat weet, mag mij bellen!
dinsdag 6 september 2016
Sabbatical
Juli 2016 was een omkeerpunt voor mij. Eerder heb ik jullie al laten weten dat ik de activiteiten voor Verhalenschat op een laag pitje zou zetten. Begin juli heb ik de laatste dingen afgerond en 5 juli zat ik in het vliegtuig naar Spanje. Ik zou daar heerlijk gaan ontspannen en eens rustig nadenken wat ik nu zou gaan doen. Dat eerste is prima gelukt. Dat tweede niet echt...
Tijdens een van mijn vele wandelingen langs het strandje, met mijn voeten in het water en de zon op mijn schouders, kwam ik tot de conclusie: ik heb meer tijd nodig. Het was zo heerlijk om niks aan mijn hoofd te hebben en nergens op tijd hoeven te zijn, geen mailtjes, geen afspraken, geen uren achter de computer. Alleen maar doen wat ik leuk vind en de tijd hebben om mijzelf opnieuw uit te vinden. Ik besloot een sabbatical er achter aan te plakken. De zomermaanden zouden daar perfect voor zijn, van nature toch een beetje een slow time. De rest van de maand Juli en de hele maand Augustus zou ik helemaal niks doen. Gelukkig kreeg ik daarbij de onvoorwaardelijke steun van mijn familie. Zij zeiden: neem alle tijd die je nodig heb. Dat ging nog verder. Naast onderdak en een luisterend oor motiveerden ze mij ook om dingen (weer) op te pakken die ik leuk vind. Mijn dank daarvoor is enorm groot.
Heb ik dan echt twee maanden helemaal niks gedaan? Natuurlijk niet! Ik heb alleen niks gedaan wat als betaald werk kan worden opgevat. Maar ik heb veel aan mezelf gewerkt, wat voor persoon wil ik zijn en wat wil ik doen? Heel veel muziek geluisterd, boeken gelezen, wandelingen gemaakt en mij laten inspireren door het dagelijks leven, vreselijk verliefd geworden, gedanst als ik daar zin in had en gehuild als dat nodig was. En ik heb een oude liefde uit de kast gehaald... ik ben na jaren eindelijk weer gaan schrijven. Een verhaal wat ik jaren geleden, het lijkt een leven geleden, al begonnen was maar wat nooit echt vorm kreeg. Inmiddels zijn we in twee maanden tijd bijna 35.000 (!) woorden verder. En dat voelt zo ontzettend lekker! Langzaam kreeg ik een steeds beter beeld van wie ik ben en wat ik belangrijk vind.
En nu? 1 september was het officiële einde van mijn mini-sabbatical. En ik ben inderdaad weer heel langzaam begonnen met het eens aanzetten van mijn computer en om eens wat af te spreken met mijn zakelijke contacten, die ik toevallig persoonlijk ook nog een warm hart toe draag. Maar ik ben nog niet helemaal klaar... Ik ben nog niet klaar met mijn sabbatical. Ik heb een aantal zeer goede ideeën gekregen tijdens deze zelfopgelegde rustperiode, maar deze verdienen wel wat meer uitwerking. Zodat ik straks echt iets kan presenteren waarbij mijn talenten ingezet worden om anderen te helpen. Ik wil echt iets bijzonders neer gaan zetten, dat heb ik altijd gewild. Ik ben een dromer en dat moet ik ook zijn, dan kom ik het beste tot mijn recht. Dus de inspirerende periode van de sabbatical zit erop, maar "aan het werk" ga ik ook nog niet echt. Noem dit de afsluiting van een bijzondere periode of de voorbereiding op een periode die nog veel meer bijzonder gaat worden. Het is het namelijk allebei.
Dus als je mij binnenkort vraagt: wat doe je nu tegenwoordig? Dan is het antwoord: niks en van alles tegelijk. En ik kan het iedereen aanraden.
Tijdens een van mijn vele wandelingen langs het strandje, met mijn voeten in het water en de zon op mijn schouders, kwam ik tot de conclusie: ik heb meer tijd nodig. Het was zo heerlijk om niks aan mijn hoofd te hebben en nergens op tijd hoeven te zijn, geen mailtjes, geen afspraken, geen uren achter de computer. Alleen maar doen wat ik leuk vind en de tijd hebben om mijzelf opnieuw uit te vinden. Ik besloot een sabbatical er achter aan te plakken. De zomermaanden zouden daar perfect voor zijn, van nature toch een beetje een slow time. De rest van de maand Juli en de hele maand Augustus zou ik helemaal niks doen. Gelukkig kreeg ik daarbij de onvoorwaardelijke steun van mijn familie. Zij zeiden: neem alle tijd die je nodig heb. Dat ging nog verder. Naast onderdak en een luisterend oor motiveerden ze mij ook om dingen (weer) op te pakken die ik leuk vind. Mijn dank daarvoor is enorm groot.
Heb ik dan echt twee maanden helemaal niks gedaan? Natuurlijk niet! Ik heb alleen niks gedaan wat als betaald werk kan worden opgevat. Maar ik heb veel aan mezelf gewerkt, wat voor persoon wil ik zijn en wat wil ik doen? Heel veel muziek geluisterd, boeken gelezen, wandelingen gemaakt en mij laten inspireren door het dagelijks leven, vreselijk verliefd geworden, gedanst als ik daar zin in had en gehuild als dat nodig was. En ik heb een oude liefde uit de kast gehaald... ik ben na jaren eindelijk weer gaan schrijven. Een verhaal wat ik jaren geleden, het lijkt een leven geleden, al begonnen was maar wat nooit echt vorm kreeg. Inmiddels zijn we in twee maanden tijd bijna 35.000 (!) woorden verder. En dat voelt zo ontzettend lekker! Langzaam kreeg ik een steeds beter beeld van wie ik ben en wat ik belangrijk vind.
En nu? 1 september was het officiële einde van mijn mini-sabbatical. En ik ben inderdaad weer heel langzaam begonnen met het eens aanzetten van mijn computer en om eens wat af te spreken met mijn zakelijke contacten, die ik toevallig persoonlijk ook nog een warm hart toe draag. Maar ik ben nog niet helemaal klaar... Ik ben nog niet klaar met mijn sabbatical. Ik heb een aantal zeer goede ideeën gekregen tijdens deze zelfopgelegde rustperiode, maar deze verdienen wel wat meer uitwerking. Zodat ik straks echt iets kan presenteren waarbij mijn talenten ingezet worden om anderen te helpen. Ik wil echt iets bijzonders neer gaan zetten, dat heb ik altijd gewild. Ik ben een dromer en dat moet ik ook zijn, dan kom ik het beste tot mijn recht. Dus de inspirerende periode van de sabbatical zit erop, maar "aan het werk" ga ik ook nog niet echt. Noem dit de afsluiting van een bijzondere periode of de voorbereiding op een periode die nog veel meer bijzonder gaat worden. Het is het namelijk allebei.
Dus als je mij binnenkort vraagt: wat doe je nu tegenwoordig? Dan is het antwoord: niks en van alles tegelijk. En ik kan het iedereen aanraden.
dinsdag 23 augustus 2016
Lang leve de mensen "zonder ambitie"
De boardroom wordt nog altijd beheerst door mannen van middelbare leeftijd. En dat is een probleem. Want waar zijn de vrouwen, de jongeren en iedereen die niet helemaal in dat plaatje past van het old boys network?
Ik kan natuurlijk niet voor iedereen spreken, maar over vrouwen wordt vaak gezegd dat ze te weinig ambitie hebben om in de boardroom te komen. Maar hebben we er wel eens over nagedacht dat vrouwen misschien wel helemaal niet die boardroom in willen? En dat het helemaal niets te maken heeft met een gebrek aan ambitie. Misschien is het probleem wel dat in onze maatschappij ambitie wordt gemeten aan de bereidwilligheid om in een boardroom plaats te nemen. Als je dat niet wilt, dan heb je waarschijnlijk een gebrek aan ambitie. Want wie wil dat nou niet? Dat zal ik jullie vertellen... IK wil dat niet! Ik moet er zelfs niet aan denken. Dat heeft niks te maken met een gebrek aan ambitie, of nog erger het feit dat ik een vrouw ben, want ik ben heel ambitieus. Alleen wel op het creatieve en sociale vlak, zoals zoveel te gekke mensen die ik ken en waardeer.
Dat brengt mij bij het volgende punt. De totale onderwaardering van mensen die op een andere manier hun doel willen bereiken dan in de zakenwereld. Dat begint al op school. Kinderen moeten zo goed mogelijk presteren om op zo hoog mogelijk onderwijs te komen om zo hoog mogelijk een vervolgopleiding te doen en daarbij is vaak weinig aandacht voor persoonlijke, sociale en creatieve ontwikkeling. Nog zo iets..., de term Hoger Onderwijs. Daarbij classificeer je automatisch al het andere als lager onderwijs. Alsof de bakker, de loodgieter, de schilder, de timmerman, de kapster en ga zo maar door per definitie lager worden gekwalificeerd. Daar kan ik dus echt kwaad om worden. Er gaan dagen voorbij dat ik helemaal niks doe met mijn opleidingen, maar als de bakker stopt met brood bakken heb ik dus niks te eten.
Het gebrek aan aandacht voor persoonlijke kwaliteiten in het onderwijs, is misschien weer voer voor een andere keer, maar het is wel kenmerkend voor een samenleving waar de nadruk ligt op het presenteren met je IQ en succesvol zijn in de zakenwereld en waar creativiteit nog altijd ondergewaardeerd is. Ik heb zelf een universitair diploma op zak, maar heb mij altijd meer aangetrokken gevoeld tot de creatieve en sociale kant van het leven. Diep van binnen ben ik een schrijfster zonder specifieke opleiding die doet wat er in haar opkomt en schrijft wat ze op haar hart heeft en graag iets positiefs bijdraagt aan de samenleving. Zoals er zoveel inspirerende mensen zijn. Ik vind anderen inspireren en een verschil maken voor mensen een veel ambitieuzer doel dan of je in een boardroom terecht komt of niet. Je hoort mensen altijd zeggen dat ze in hun leven beïnvloed zijn door een boek, door muziek, door een leraar of iemand die er voor ze was. Is dat dan niet allemaal veel belangrijker? En zouden we dat niet veel meer moeten waarderen?
Blijf het natuurlijk vaststaan dat ik ook vind dat als jij wel de ambitie heb om in die boardroom te komen, je daar ook alle mogelijkheid voor moet krijgen, wie je ook bent.
Ik kan natuurlijk niet voor iedereen spreken, maar over vrouwen wordt vaak gezegd dat ze te weinig ambitie hebben om in de boardroom te komen. Maar hebben we er wel eens over nagedacht dat vrouwen misschien wel helemaal niet die boardroom in willen? En dat het helemaal niets te maken heeft met een gebrek aan ambitie. Misschien is het probleem wel dat in onze maatschappij ambitie wordt gemeten aan de bereidwilligheid om in een boardroom plaats te nemen. Als je dat niet wilt, dan heb je waarschijnlijk een gebrek aan ambitie. Want wie wil dat nou niet? Dat zal ik jullie vertellen... IK wil dat niet! Ik moet er zelfs niet aan denken. Dat heeft niks te maken met een gebrek aan ambitie, of nog erger het feit dat ik een vrouw ben, want ik ben heel ambitieus. Alleen wel op het creatieve en sociale vlak, zoals zoveel te gekke mensen die ik ken en waardeer.
Dat brengt mij bij het volgende punt. De totale onderwaardering van mensen die op een andere manier hun doel willen bereiken dan in de zakenwereld. Dat begint al op school. Kinderen moeten zo goed mogelijk presteren om op zo hoog mogelijk onderwijs te komen om zo hoog mogelijk een vervolgopleiding te doen en daarbij is vaak weinig aandacht voor persoonlijke, sociale en creatieve ontwikkeling. Nog zo iets..., de term Hoger Onderwijs. Daarbij classificeer je automatisch al het andere als lager onderwijs. Alsof de bakker, de loodgieter, de schilder, de timmerman, de kapster en ga zo maar door per definitie lager worden gekwalificeerd. Daar kan ik dus echt kwaad om worden. Er gaan dagen voorbij dat ik helemaal niks doe met mijn opleidingen, maar als de bakker stopt met brood bakken heb ik dus niks te eten.
Het gebrek aan aandacht voor persoonlijke kwaliteiten in het onderwijs, is misschien weer voer voor een andere keer, maar het is wel kenmerkend voor een samenleving waar de nadruk ligt op het presenteren met je IQ en succesvol zijn in de zakenwereld en waar creativiteit nog altijd ondergewaardeerd is. Ik heb zelf een universitair diploma op zak, maar heb mij altijd meer aangetrokken gevoeld tot de creatieve en sociale kant van het leven. Diep van binnen ben ik een schrijfster zonder specifieke opleiding die doet wat er in haar opkomt en schrijft wat ze op haar hart heeft en graag iets positiefs bijdraagt aan de samenleving. Zoals er zoveel inspirerende mensen zijn. Ik vind anderen inspireren en een verschil maken voor mensen een veel ambitieuzer doel dan of je in een boardroom terecht komt of niet. Je hoort mensen altijd zeggen dat ze in hun leven beïnvloed zijn door een boek, door muziek, door een leraar of iemand die er voor ze was. Is dat dan niet allemaal veel belangrijker? En zouden we dat niet veel meer moeten waarderen?
Blijf het natuurlijk vaststaan dat ik ook vind dat als jij wel de ambitie heb om in die boardroom te komen, je daar ook alle mogelijkheid voor moet krijgen, wie je ook bent.
dinsdag 10 mei 2016
Het eind van een tijdperk
Ik zal gelijk met de deur in huis vallen... ik stop met Verhalenschat!
Ik nuanceer.. ik stop met Verhalenschat als mijn voornaamste bron van inkomsten. Ook het prachtige project Oorlog in mijn Buurt staat in Amsterdam West volgend schooljaar niet meer onder mijn leiding.
Waarom doe je zoiets?
Omdat het tijd is. Ik heb vier prachtige jaren gehad met Verhalenschat... zoveel prachtige projecten, zoveel mooie dingen meegemaakt en zoveel bijzondere mensen ontmoet. Door Verhalenschat zijn veel van mijn dromen uitgekomen. Maar dan is het tijd om verder te dromen en om een stap verder te gaan. Nieuwe manieren van spanning, nieuwe uitdagingen en tegelijk een stabielere basis met meer rust. Rust die ik de laatste tijd als ondernemer niet meer kreeg. Het werkte gewoon niet meer en dan is het tijd om op te stappen. Dat is zeker geen makkelijk besluit geweest.
Maar wat ga je nu doen dan?
Ik ga mij richten op de toekomst. Letterlijk en figuurlijk. Richten op mijn eigen toekomst, maar ook het richten op de toekomst in plaats van op de geschiedenis. Dat laatste was natuurlijk de kern van Verhalenschat, maar het geeft mij geen voldoening meer. Die voldoening haal ik wel uit het persoonlijke contact met mensen. En vooral het coachen en bijstaan van mensen en hen op die manier verder helpen. Daar wil ik verder in. Dat is waar mijn passie en talenten samen komen. Creatief, sociaal, persoonlijk.
En Verhalenschat?
Verhalenschat blijft! Alleen wel in afgeslankte vorm. Het is mij te dierbaar om helemaal weg te doen. Wat kleine projecten, lezingen en wandelingen, daar blijf ik gewoon voor beschikbaar. Ik denk ook dat het een mooie combinatie van afwisseling en vastigheid oplevert. Ik mag dan misschien geen ondernemer (meer) zijn, een ondernemend type zal ik altijd blijven.
Dus nu hop het diepe in en op naar een nieuw avontuur!
Ik heb er echt enorm veel zin :)
Zit je dit te lezen en denk je die Angelique moet ik hebben, jullie weten mij te vinden...
Verhalenschat out
Ik nuanceer.. ik stop met Verhalenschat als mijn voornaamste bron van inkomsten. Ook het prachtige project Oorlog in mijn Buurt staat in Amsterdam West volgend schooljaar niet meer onder mijn leiding.
Waarom doe je zoiets?
Omdat het tijd is. Ik heb vier prachtige jaren gehad met Verhalenschat... zoveel prachtige projecten, zoveel mooie dingen meegemaakt en zoveel bijzondere mensen ontmoet. Door Verhalenschat zijn veel van mijn dromen uitgekomen. Maar dan is het tijd om verder te dromen en om een stap verder te gaan. Nieuwe manieren van spanning, nieuwe uitdagingen en tegelijk een stabielere basis met meer rust. Rust die ik de laatste tijd als ondernemer niet meer kreeg. Het werkte gewoon niet meer en dan is het tijd om op te stappen. Dat is zeker geen makkelijk besluit geweest.
Maar wat ga je nu doen dan?
Ik ga mij richten op de toekomst. Letterlijk en figuurlijk. Richten op mijn eigen toekomst, maar ook het richten op de toekomst in plaats van op de geschiedenis. Dat laatste was natuurlijk de kern van Verhalenschat, maar het geeft mij geen voldoening meer. Die voldoening haal ik wel uit het persoonlijke contact met mensen. En vooral het coachen en bijstaan van mensen en hen op die manier verder helpen. Daar wil ik verder in. Dat is waar mijn passie en talenten samen komen. Creatief, sociaal, persoonlijk.
En Verhalenschat?
Verhalenschat blijft! Alleen wel in afgeslankte vorm. Het is mij te dierbaar om helemaal weg te doen. Wat kleine projecten, lezingen en wandelingen, daar blijf ik gewoon voor beschikbaar. Ik denk ook dat het een mooie combinatie van afwisseling en vastigheid oplevert. Ik mag dan misschien geen ondernemer (meer) zijn, een ondernemend type zal ik altijd blijven.
Dus nu hop het diepe in en op naar een nieuw avontuur!
Ik heb er echt enorm veel zin :)
Zit je dit te lezen en denk je die Angelique moet ik hebben, jullie weten mij te vinden...
Verhalenschat out
maandag 23 november 2015
Verhalenstad Amsterdam, een jaar later...
Een jaar geleden was het zover... mijn droom en eigen kinderboek Verhalenstad Amsterdam kwam uit! Er was jaren schrijven, een campagne en crowdfunding aan vooraf gegaan en opeens was het daar.
Maar dan?
Gelukkig had ik al wat afspraken gemaakt dus ik mocht meteen mijn boeken in een select gezelschap van allerlei fijne boekwinkels neerleggen. De mensen die het boek besteld hadden tijdens de crowdfunding kregen het natuurlijk netjes thuis en er volgden nog flink wat bestellingen. Allemaal mensen die het boek cadeau gaven met de feestdagen of gewoon voor zichzelf kochten. En wat heb ik een mooie reacties gekregen van jong en oud. Kinderen die het boek verslinden, ouderen die terug gaan naar hun Amsterdam van vroeger en ouders die zelf ook nog wat van de verhaal oppikten. In januari waren de Voorleesdagen en mocht ik uit mijn eigen boek voorlezen op scholen en in winkels. Dat was prachtig! Er werden nog wat boeken verkocht die natuurlijk ook nog even, met veel plezier, gesigneerd werden. En we, mijn boek en ik, verschenen zelfs in de krant!
Daarna bleef het oorverdovend stil....
Er was geen aandacht meer voor de boeken en de verkoop viel stil. Ik had de boekenmarkt zwaar onderschat, of misschien juist wel overschat. Langzaam had ik mijn andere werkzaamheden weer opgepakt, die ik natuurlijk ook met heel veel plezier doe, en Verhalenstad Amsterdam verdween naar de achtergrond. Tot afgelopen zomer... Ik liep langs de dozen met boeken die ergens zielig in een kamer stonden, wachtend op een kindje die ze zou gaan lezen. Ik werd kwaad en verdrietig tegelijk. Mijn droom was niet om een kinderboek te schrijven, de droom was dat kinderen mijn verhalen zouden lezen (of voorgelezen kregen). Er moest wat gebeuren! En dus ging er ook wat gebeuren...
Ik herinnerde mij natuurlijk dat er een heleboel kinderen zijn voor wie boeken kopen en lezen helemaal niet zo vanzelfsprekend is, Dat zij misschien wel heel graag mijn verhalen zouden willen lezen, maar daar de mogelijkheid of de gelegenheid niet voor hebben. En die dingen ben ik gaan combineren... Ik ben boeken gaan weggeven! Nu zijn we daar alweer een aantal maanden mee verder en we hebben al flink wat kinderen blij kunnen maken. We zijn bij de Speelgoedbank geweest en er zijn boeken opgestuurd naar onder andere Kinderzwerfboek, stichting Goodwill en naar diverse bibliotheken. Maar wij gaan nog even door...Binnenkort worden er nog boeken verspreid onder diverse Sinterklaasacties en beginnen de Kerstacties. De rest zal begin 2016 beschikbaar worden gesteld aan schoolbibliotheken.
Ik zat laatst even te tellen en inmiddels zijn er al ruim 200 (!) boeken weggegeven aan kinderen. En wat ben ik daar trots op!!! Als ik bedenk hoeveel kinderen mijn boeken lezen en niet alleen wat meer weten over hun eigen stad, maar misschien ook wel geïnspireerd raken dan ben ik een gelukkig mens. Want dat was namelijk wel de droom...
Maar dan?
Gelukkig had ik al wat afspraken gemaakt dus ik mocht meteen mijn boeken in een select gezelschap van allerlei fijne boekwinkels neerleggen. De mensen die het boek besteld hadden tijdens de crowdfunding kregen het natuurlijk netjes thuis en er volgden nog flink wat bestellingen. Allemaal mensen die het boek cadeau gaven met de feestdagen of gewoon voor zichzelf kochten. En wat heb ik een mooie reacties gekregen van jong en oud. Kinderen die het boek verslinden, ouderen die terug gaan naar hun Amsterdam van vroeger en ouders die zelf ook nog wat van de verhaal oppikten. In januari waren de Voorleesdagen en mocht ik uit mijn eigen boek voorlezen op scholen en in winkels. Dat was prachtig! Er werden nog wat boeken verkocht die natuurlijk ook nog even, met veel plezier, gesigneerd werden. En we, mijn boek en ik, verschenen zelfs in de krant!
Daarna bleef het oorverdovend stil....
Er was geen aandacht meer voor de boeken en de verkoop viel stil. Ik had de boekenmarkt zwaar onderschat, of misschien juist wel overschat. Langzaam had ik mijn andere werkzaamheden weer opgepakt, die ik natuurlijk ook met heel veel plezier doe, en Verhalenstad Amsterdam verdween naar de achtergrond. Tot afgelopen zomer... Ik liep langs de dozen met boeken die ergens zielig in een kamer stonden, wachtend op een kindje die ze zou gaan lezen. Ik werd kwaad en verdrietig tegelijk. Mijn droom was niet om een kinderboek te schrijven, de droom was dat kinderen mijn verhalen zouden lezen (of voorgelezen kregen). Er moest wat gebeuren! En dus ging er ook wat gebeuren...
Ik herinnerde mij natuurlijk dat er een heleboel kinderen zijn voor wie boeken kopen en lezen helemaal niet zo vanzelfsprekend is, Dat zij misschien wel heel graag mijn verhalen zouden willen lezen, maar daar de mogelijkheid of de gelegenheid niet voor hebben. En die dingen ben ik gaan combineren... Ik ben boeken gaan weggeven! Nu zijn we daar alweer een aantal maanden mee verder en we hebben al flink wat kinderen blij kunnen maken. We zijn bij de Speelgoedbank geweest en er zijn boeken opgestuurd naar onder andere Kinderzwerfboek, stichting Goodwill en naar diverse bibliotheken. Maar wij gaan nog even door...Binnenkort worden er nog boeken verspreid onder diverse Sinterklaasacties en beginnen de Kerstacties. De rest zal begin 2016 beschikbaar worden gesteld aan schoolbibliotheken.
Ik zat laatst even te tellen en inmiddels zijn er al ruim 200 (!) boeken weggegeven aan kinderen. En wat ben ik daar trots op!!! Als ik bedenk hoeveel kinderen mijn boeken lezen en niet alleen wat meer weten over hun eigen stad, maar misschien ook wel geïnspireerd raken dan ben ik een gelukkig mens. Want dat was namelijk wel de droom...
woensdag 7 oktober 2015
Boeken weggeven
Ik wilde een kinderboek schrijven over Amsterdam. Ik had verhalen in mij zitten en wilde deze delen met kinderen. Een jaar geleden begon ik een crowdfund-campagne om mijn boek Verhalenstad Amsterdam te kunnen publiceren. Dat boek is er, mede dankzij een heleboel lieve mensen, uiteindelijk gekomen. De verhalen waren er dus uit. Nu wilde ik deze delen met de rest van de wereld. Er is een gedeelte verkocht en ik heb zelf een flink aantal keer voorgelezen. En dat was fantastisch! De kinderen genoten volop van de verhalen en de avonturen van Davey & Rosa. Ondanks de kritieken en recensies die soms niet echt geweldig waren. Ja, ik weet het. Er zaten een aantal foutjes in het boek die bij een reguliere uitgever misschien nooit gebeurd waren. Maar ik ben geen professionele uitgever. Ik ben iemand met veel verhalen in haar en een ongeremde passie om deze verhalen te delen.
Afgelopen zomer, na ruim een halfjaar zeulen met boeken, besloot ik dat het anders moest en mij niks aan te trekken van de critici. Ik wil dat mijn boeken (voor)gelezen worden en kinderen blij maken in tegenstelling tot in dozen staan te wachten op een koper. Ik heb alle boeken uit de winkels gehaald en heb besloten om ze weg te gaan geven!
Waarom eigenlijk?
Ik heb gemerkt dat het altijd leuker is om iets te krijgen dan om het te kopen. Nog leuker dan krijgen, is het weggeven. Dat heb ik gemerkt toen ik vorig jaar december al boeken geschonken had aan verschillende doelen. Deze positieve vibe wilde ik vasthouden en delen. Daar komt bij dat ik weet dat er kinderen in Nederland zijn voor wie boeken en verhalen (voor)lezen helemaal niet zo vanzelfsprekend is. Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik altijd erg begaan ben met kinderen en hun ontwikkeling. Zo kan ik op mijn eigen manier een klein beetje bijdragen en mensen blij maken. Daarom dus!
Ik zal eerlijk zijn... in het begin dacht ik dat deze actie ook wel eens goed zou zijn voor mijn imago en naamsbekendheid. Ik ben nu twee maanden bezig en eigenlijk is dat nu helemaal niet meer zo belangrijk. Mensen hoeven niet van de toren te roepen hoe fantastisch ik ben dat ik die boeken weggeef. Het geeft mij een goed gevoel en het maakt andere mensen blij. Daar gaat het om. Daarom vind ik het ook belangrijk om anderen daarbij te betrekken. Mensen mogen aan mij doorgeven wie een boek verdient (dat is natuurlijk eigenlijk iedereen) en dan gaan we hen misschien ook wel een boek geven.
Nou hoor ik sommigen denken... Dat klinkt allemaal heel mooi, maar ze moet gewoon van die boeken af. En daar hebben jullie dan helemaal gelijk in! Want zolang ze bij mij ingepakt in een doos staan, geniet er niemand van. Dus help mij om mensen blij te maken. En al die mooie verhalen krijgen dan eindelijk de kans om (voor)gelezen te worden...
Afgelopen zomer, na ruim een halfjaar zeulen met boeken, besloot ik dat het anders moest en mij niks aan te trekken van de critici. Ik wil dat mijn boeken (voor)gelezen worden en kinderen blij maken in tegenstelling tot in dozen staan te wachten op een koper. Ik heb alle boeken uit de winkels gehaald en heb besloten om ze weg te gaan geven!
Waarom eigenlijk?
Ik heb gemerkt dat het altijd leuker is om iets te krijgen dan om het te kopen. Nog leuker dan krijgen, is het weggeven. Dat heb ik gemerkt toen ik vorig jaar december al boeken geschonken had aan verschillende doelen. Deze positieve vibe wilde ik vasthouden en delen. Daar komt bij dat ik weet dat er kinderen in Nederland zijn voor wie boeken en verhalen (voor)lezen helemaal niet zo vanzelfsprekend is. Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik altijd erg begaan ben met kinderen en hun ontwikkeling. Zo kan ik op mijn eigen manier een klein beetje bijdragen en mensen blij maken. Daarom dus!
Ik zal eerlijk zijn... in het begin dacht ik dat deze actie ook wel eens goed zou zijn voor mijn imago en naamsbekendheid. Ik ben nu twee maanden bezig en eigenlijk is dat nu helemaal niet meer zo belangrijk. Mensen hoeven niet van de toren te roepen hoe fantastisch ik ben dat ik die boeken weggeef. Het geeft mij een goed gevoel en het maakt andere mensen blij. Daar gaat het om. Daarom vind ik het ook belangrijk om anderen daarbij te betrekken. Mensen mogen aan mij doorgeven wie een boek verdient (dat is natuurlijk eigenlijk iedereen) en dan gaan we hen misschien ook wel een boek geven.
Nou hoor ik sommigen denken... Dat klinkt allemaal heel mooi, maar ze moet gewoon van die boeken af. En daar hebben jullie dan helemaal gelijk in! Want zolang ze bij mij ingepakt in een doos staan, geniet er niemand van. Dus help mij om mensen blij te maken. En al die mooie verhalen krijgen dan eindelijk de kans om (voor)gelezen te worden...
Abonneren op:
Posts (Atom)