De kracht van Eberhard

De aflevering van Zomergasten met Amsterdams burgemeester Eberhard van der Laan, het kan je bijna niet ontgaan zijn. Ik was een van de, ongetwijfeld miljoenen, mensen die ernaar gekeken heeft. En compleet geraakt, besloot ik om er maar weer eens over te schrijven.


Ik besloot dat niet op dezelfde avond nog te doen. Omdat ik het ten eerste niet zo'n goed idee vond om dat om middernacht nog eens te gaan, terwijl om 6.00 uur de wekker zou gaan. Maar ook omdat ik die paar uurtjes slaap wel even nodig had om de boel weer een beetje helder te krijgen. Het schrijft trouwens ook helemaal niet makkelijk als je de hele tijd met je hoofd op je bureau slaat of als er tranen op je toetsenbord vallen. Want tranen vielen er... Wat een emotie zat er in, voelbaar dwars door het scherm heen en het sneed dwars overal doorheen. Die oprechte emotie, die zo dramatisch en tegelijk zo ontzettend mooi is. Een combinatie van kwetsbaarheid en kracht.


Ik schrijf dit verhaal op de plek waar ik zeven jaar geleden Eberhard voor het eerst persoonlijk ontmoette. Door een speling van het toeval (niet dus!) zit ik daar nu tijdelijk weer even. In 2010 werkte ik daar net en Eberhard was net burgemeester. Hij kwam binnen voor een officieel overleg, met zijn haren waren compleet verwaaid door het Nederlandse weer. Dat scheen hem niet te deren. Hij was meteen een van de meest sympathieke mensen die ik ooit had ontmoet uit de politiek. Mijn waardering voor hem is altijd gebleven en dat werd tijdens het interview eigenlijk alleen maar nog groter. Zo'n oprechtheid, de echte emoties en de enorme kwetsbaarheid die hem tegelijk zo krachtig maakt.


Want is dat niet een van de sterkste dingen die je kunt doen? Zo keihard kwetsbaar durven te zijn waar iedereen het kan zien. Ik durf dus ook dapper genoeg te zijn om te zeggen dat ik ongelooflijk hard moest huilen tijdens het interview. De sluizen gingen open en er was geen houden meer aan. Het was trouwens zeker niet de eerste keer deze week hoor. Ik leef mij nogal makkelijk in, dus dan krijg je dat soort dingen. Ik heb een paar weken geleden zelfs stiekem op mijn werk gehuild, toen ik het bericht hoorde dat nagellakheld Tijn overleden was. Of net als. Eberhard, bij de hartverscheurende en teglijk hartverwarmende beelden van de bijeenkomst voor Ajacied Nouri.


Ik hoop dat we allemaal wat geleerd hebben van het interview met Eberhard. Zijn het niet de woorden die hij sprak, dan toch zeker de manier waarop hij zich opstelde. Dus laat die tranen maar lekker stromen, laat het je heel even compleet verteren. Maar pak dan je leven weer op en ga met ongekende kracht verder. Laten we allemaal een beetje Eberhard zijn.

Verandering

Ik ben nu ruim 3 maanden bezig met de herstart van mijn bedrijf. Tijd voor een tussenstandje...

Focus

Wat ik vooral moest leren was focus en het verleggen van mijn focus. Ik vind altijd van alles leuk en alles interessant. Hoor ik over een leuk project, dan is het al vrij snel JA! Ik wil niks missen en alles meemaken. Newsflash.. Dat kan helemaal niet. Geprobeerd heb ik het wel, maar daar werd ik alleen maar ongelukkiger en minder productief van. Ik moest keuzes maken, ik blogde daar eerder al over, en mij gaan focussen op dat wat ik het belangrijkste vind. Ik kreeg goed advies van een coach... als je hier ja tegen zegt, waar zeg je dan (onbewust) nee tegen? Dat en het besef dat als je alles probeert te doen, ik er zelf aan onder door zou gaan, heeft er toe geleid dat ik mij ben gaan focussen op de dingen die ik het allerliefst wil en positief er in ga staan. Wat je aandacht geeft, groeit.

Wat je aandacht geeft, groeit

En dat bleek helemaal te kloppen! Wat ik al mijn aandacht begon te geven, begon te groeien. En er begonnen ook dingen op mijn pad te komen. Ik wilde heel graag een lesprogramma doen en ben mij daar op gaan focussen. Ik kreeg door een toevallige ontmoeting de contactgegevens van mijn oude leraar. Dat leidde tot een gesprek over het lesprogramma. En nu ga ik voor mijn oude school een uitgebreid lesprogramma en een onderzoek doen. Ook gaan wij een boek uitbrengen over de geschiedenis van de school. Alles wat ik graag wilde doen, komt hier in samen. 

Profileren

Een van de andere dingen die ik heel graag wil, is het uitgeven van een kinderboek met korte avonturenverhalen over Amsterdam. Dus daar ben ik mij ook op gaan focussen. Ik kreeg goede invallen en binnen een aantal weken had ik al 10 verhalen af. In al die weken en de periode daarvoor bestonden de verhalen alleen voor mij. Eerst zaten ze alleen in mijn hoofd of ergens op een kladblaadje. Later stonden ze op mijn laptop, waar alleen ik ze kon lezen. Dat was natuurlijk de bedoeling niet. De verhalen moeten door anderen gelezen worden en uiteindelijk ook gepubliceerd worden. Ik moest het dus wel naar buiten brengen en het ook bij anderen onder de aandacht brengen. En dat vond ik doodeng! Het moest echter wel gebeuren. Had ik niet zelf in een eerde blog verkondigd dat je moest durven om jezelf kwetsbaar op te stellen? Dus dat heb ik ook gedaan. De reacties waren positief en opbouwend.

Verandering

Ik heb zoveel geleerd de laatste maanden over hoe dingen wel en niet aangepakt moeten worden. Dat als je je bedrijf wil aanpakken, dat je ook en vooral jezelf aan moet pakken. De manier waarop je dingen doet en hoe je op situaties aanpakt. Ik heb mijzelf moeten uitdagen en zal dat ook moeten blijven doen. Op dit moment ben ik zelfs verder dan ik verwacht had. De laatste maanden is er ongelooflijk veel veranderd in mijn manier van denken en dus ook in mijn manier van werken. Ik voel mij ook anders en dat is soms doodeng, want ik heb geen idee hoe ver dat nog gaat. Maar dit is wat ik wil, dus ik kan niet wachten om er achter te komen.