The sabbatical is over... en nu?

Ik wist dat de dag zou komen. Van het een op het andere moment had ik er genoeg van en besloot ik dat mijn heerlijke sabbatical over was. Tijd om weer aan de slag te gaan.

Ergens had ik de motivatie weer gevonden, wist ik weer waarvoor ik het deed. Drie hele maanden gingen er voorbij. Vlogen voorbij, zo leek het soms. Tegelijk is er zoveel gebeurd in die tijd dat ik mij niet kan voorstellen dat het allemaal maar drie maanden geweest is.  Schepen achter me verbrand, die op zich prima waren maar waar ik gewoon niks meer te zoeken heb. Werken aan jezelf, het klinkt zo zweverig. Misschien ben ik dat ook wel geworden. In dat geval ben ik niet meer van plan om met mijn voeten weer op vaste grond te komen. Ik ben er inmiddels van overtuigd dat er meer uit het leven uit te halen is dan dat ik tot nu gedaan heb. Dat er dingen voor me in het verschiet liggen waar ik mij tot kort geleden nog geen voorstelling van kon maken. En dat ik meer wil creëeren dan waar ik voor zou kunnen settelen. Shoot for the stars!

Wat goed, maandenlang heb je heel hard nagedacht en nu heb je een plan klaarliggen. Eeuh... Nee en nee. Ik heb eigenlijk heel weinig nagedacht. Ik heb vooral gekeken of mijn gevoel ook nog wat te zeggen had en dat had het, meer dan genoeg zelfs. En dat plan... Tja dat ben ik misschien gewoon wel even vergeten. Er ligt geen kant en klaar stappenplan klaar nu met keurig uitgedachte opeenvolgende acties. Dat werkt voor mij nu eenmaal niet zo lekker. Maar ik heb wel een doel waar ik naartoe wil werken. Een doel wat mij heel dierbaar is en wat heel belangrijk is dat ik het ga bereiken. En verder heb ik een instinctief gevoel welke kant ik op moet. Daar zal ik het mee moeten doen en jullie ook. Klinkt allemaal lekker vaag nog en dat zal het voor jullie ook nog wel even blijven denk ik. Maar voor mij niet. Ik weet weke kant ik op wil. Ik weet waar het vuur in mij van gaat branden. Wat ik nodig heb om dat vuur brandend te houden.

Een doel, een ijzersterke drive en instinctief de eerste stap zetten en alle stappen daarna. Dat is eigenlijk alles wat ik momenteel te bieden heb, maar dat is ook genoeg. Meer heb je eigenlijk niet nodig. Als je weet wat je wilt bereiken, heb je al een grote stap gemaakt. Plannen bedenk en wijzig ik wel onderweg. Als ik in drie maanden zoveel kan bereiken, wat zal ik dan in een jaar kunnen doen? Verbaas jezelf, verbaas anderen. Anyway, jullie gaan nog veel meer van mij horen en lezen. Dit is pas het begin... Tot snel!

Update November:
Nog een hele maand verder en het is mij inmiddels gelukt om mijn visie verder uit te werken. Achter de schermen heb ik dus absoluut niet stil gezeten. In stilte heb ik keihard gewerkt om concreet te maken wat eerst een vaag idee en toen een steeds grotere droom werd. Ik heb zelfs een stappenplan gemaakt om dit te gaan realiseren. Maar dromen en ambities kosten geld, dus eerst maar weer eens aan de slag. Ik zoek dus een leuke uitdagende parttime baan nu. Wie wat weet, mag mij bellen!

Sabbatical

Juli 2016 was een omkeerpunt voor mij. Eerder heb ik jullie al laten weten dat ik de activiteiten voor Verhalenschat op een laag pitje zou zetten. Begin juli heb ik de laatste dingen afgerond en 5 juli zat ik in het vliegtuig naar Spanje. Ik zou daar heerlijk gaan ontspannen en eens rustig nadenken wat ik nu zou gaan doen. Dat eerste is prima gelukt. Dat tweede niet echt...

Tijdens een van mijn vele wandelingen langs het strandje, met mijn voeten in het water en de zon op mijn schouders, kwam ik tot de conclusie: ik heb meer tijd nodig. Het was zo heerlijk om niks aan mijn hoofd te hebben en nergens op tijd hoeven te zijn, geen mailtjes, geen afspraken, geen uren achter de computer. Alleen maar doen wat ik leuk vind en de tijd hebben om mijzelf opnieuw uit te vinden. Ik besloot een sabbatical er achter aan te plakken. De zomermaanden zouden daar perfect voor zijn, van nature toch een beetje een slow time. De rest van de maand Juli en de hele maand Augustus zou ik helemaal niks doen. Gelukkig kreeg ik daarbij de onvoorwaardelijke steun van mijn familie. Zij zeiden: neem alle tijd die je nodig heb. Dat ging nog verder. Naast onderdak en een luisterend oor motiveerden ze mij ook om dingen (weer) op te pakken die ik leuk vind. Mijn dank daarvoor is enorm groot.

Heb ik dan echt twee maanden helemaal niks gedaan? Natuurlijk niet! Ik heb alleen niks gedaan wat als betaald werk kan worden opgevat. Maar ik heb veel aan mezelf gewerkt, wat voor persoon wil ik zijn en wat wil ik doen? Heel veel muziek geluisterd, boeken gelezen, wandelingen gemaakt en mij laten inspireren door het dagelijks leven, vreselijk verliefd geworden, gedanst als ik daar zin in had en gehuild als dat nodig was. En ik heb een oude liefde uit de kast gehaald... ik ben na jaren eindelijk weer gaan schrijven. Een verhaal wat ik jaren geleden, het lijkt een leven geleden, al begonnen was maar wat nooit echt vorm kreeg. Inmiddels zijn we in twee maanden tijd bijna 35.000 (!) woorden verder. En dat voelt zo ontzettend lekker! Langzaam kreeg ik een steeds beter beeld van wie ik ben en wat ik belangrijk vind.

En nu? 1 september was het officiële einde van mijn mini-sabbatical. En ik ben inderdaad weer heel langzaam begonnen met het eens aanzetten van mijn computer en om eens wat af te spreken met mijn zakelijke contacten, die ik toevallig persoonlijk ook nog  een warm hart toe draag. Maar ik ben nog niet helemaal klaar... Ik ben nog niet klaar met mijn sabbatical. Ik heb een aantal zeer goede ideeën gekregen tijdens deze zelfopgelegde rustperiode, maar deze verdienen wel wat meer uitwerking. Zodat ik straks echt iets kan presenteren waarbij mijn talenten ingezet worden om anderen te helpen. Ik wil echt iets bijzonders neer gaan zetten, dat heb ik altijd gewild. Ik ben een dromer en dat moet ik ook zijn, dan kom ik het beste tot mijn recht. Dus de inspirerende periode van de sabbatical zit erop, maar "aan het werk" ga ik ook nog niet echt. Noem dit de afsluiting van een bijzondere periode of de voorbereiding op een periode die nog veel meer bijzonder gaat  worden. Het is het namelijk allebei.

Dus als je mij binnenkort vraagt: wat doe je nu tegenwoordig? Dan is het antwoord: niks en van alles tegelijk. En ik kan het iedereen aanraden.