maandag 9 juni 2014

Op avontuur met Verhalenschat

Verhalenschat komt met een project speciaal voor kinderen! 
Maar waarom eigenlijk?


Kinderen

Natuurlijk ten eerste vanwege de kinderen. Kinderen zijn zo nieuwsgierig, enthousiast en weten zich altijd te verbazen. Om door de ogen van de kinderen naar de stad te kijken, is alsof je zelf continu nieuwe dingen ontdekt. Kinderen zijn de toekomst en als wij hen leren om op zoek te gaan naar verhalen en om verder te kijken dan wat je ziet, dan zullen zij dat misschien wel doorgeven aan hun kinderen.


Kind in jezelf

En dan is er natuurlijk nog de kleine Angelique. Het kleine meisje dat ik ergens diep van binnen altijd zal blijven. Wat had ik nou geweldig gevonden toen ik klein was? Lezen en rekenen was ik ontzettend goed in. Ik had al vrij vroeg het hoogste niveau bereikt. En dat in een tijd waarin mensen nog niet echt wisten wat ze met hoogbegaafdheid aan moesten. Ik wilde uitdaging, aparte dingen doen en erop uit gaan. En dat is precies wat ik nu ga doen! En omdat het niet bestond toen ik klein was, heb ik het nu maar zelf bedacht. Volwassen Angelique gaat doen wat kind-Angelique altijd al had willen doen.


Onderwijs

Tenslotte is er ook nog een groter doel.. een klein, maar wezenlijke verandering bijdragen aan het onderwijs. Onderwijs is zoveel meer dan alleen lezen en rekenen. En er is zo weinig ruimte voor kinderen om zelf te ontdekken wat ze leuk vinden en waar ze goed in zijn. Teveel regels en testen en te weinig ruimte voor het individu en creatieve ontwikkeling. Daarom heb ik een lesprogramma ontwikkeld waarin kinderen zelf het soort opdracht kunnen kiezen waar ze zich het prettigst bij voelen, waar hun interesses en sterktes liggen. Wil je een toneelstukje maken? Doen! Wil je liever boeken doorspitten in de bieb? Doen! Of misschien toch liever gewoon een gesprek aan gaan met opa of oma? Doen! Je leert er altijd iets van... al is het maar over jezelf.

Ik heb er in ieder geval erg veel zin in! En wie weet zit in een van die klassen ook wel een klein Angeliqueje die zich opeens realiseert dat je niet met de stroom mee hoeft te gaan, maar er nog zoveel andere manieren zijn om jezelf te ontwikkelen.



woensdag 4 juni 2014

Verhalenschat 2 jaar!

1 juni bestond mijn bedrijf Verhalenschat 2 jaar. Dat is de administratieve datum, want het zal eigenlijk 3 of 4 juni geweest zijn dat ik de Kamer van Koophandel binnen stapte. 
Dat is nu 2 jaar geleden... Tijd voor een terugblik!


Ondernemer

Waarom ben ik eigenlijk ondernemer geworden? Zeker in een tijd dat iedereen je dat af zou raden. Het antwoord is simpel... ik moest wel. Van jongs af aan heb ik altijd een eigen bedrijf willen hebben. En omdat de baan die ik heel graag wilde, niet bestond. Toen heb ik het maar zelf bedacht! Mijn eigen bedrijfsformule gecreëerd naar iets wat ik heel graag wilde. Ik wilde onderzoek doen en verhalen delen. Het verhaal achter gebeurtenissen, dat intrigeerde me. Daar wilde ik iets mee doen en dat heb ik dus ook gedaan. Bovendien was werken voor een baas echt niets voor mij. Ik kon daar mijn creativiteit niet in kwijt. 


Ontwikkeling

Ben ik dan altijd een zakenvrouw geweest? Nee... in het begin was ik vooral een gedreven, ondernemend type met een enorm goed idee. zaken doen heb ik echt moeten leren. Ik moest mij ontwikkelen als zakenvrouw en ontdekken wat wel en niet werkt voor mijn bedrijf. Maar als ik nu terug kijk op alle leuke dingen die ik gedaan heb en de ontwikkelingen die ik heb door gemaakt, dan ben ik zo trots op mijn zelf. Twee jaar geleden toen ik voor de deur van dat immense KVK-gebouw stond, heb ik nooit kunnen denken dat ik nu zo ver gekomen zou zijn. Ik heb mooie projecten mogen doen. Ik heb zo ontzettend veel leuke en interessante dingen gedaan. En nog meer interessante mensen ontmoet. Allemaal dingen die nooit gebeurd waren als ik niet een eigen bedrijf had opgericht. 


En nu?

Heel soms twijfel ik of ik er goed aan gedaan heb, maar dat gevoel is altijd zo over. Ik zou dit nooit meer los kunnen laten. Voor mij is het nu bijna als adem halen geworden. Ik ben nu twee jaar verder, maar eigenlijk heb ik het gevoel dat ik net pas begonnen ben. Er zijn nog zoveel plannen die ik uit wil voeren, nog zoveel ideeën die op het punt staan naar buiten te komen. Ik blijf nieuwe projecten doen. Ik blijf mijn bedrijf ontwikkelen. 

Het waren twee fantastische jaren en ik heb enorm veel zin om er nog veel meer van te maken :)


De taart op de foto´s is trouwens gemaakt door Denise van der Pol... zij maakt geweldige taarten en cupcakes en is stiekem ook een ondernemer :)






dinsdag 27 mei 2014

Vrijheid

Als je mensen vraagt naar de reden waarom ze ondernemer zijn, hoor je meestal ´vrijheid´ als een van de belangrijkste.


Jippie!

Ik ben daarop geen uitzondering. Los van het feit dat ik altijd een ondernemend type geweest ben, is vrijheid een van mijn belangrijkste motivaties geweest. En het is ook zo... Ik ben nu 2 jaar zelfstandig ondernemer en ik heb heel veel vrijheid. Vooral dat ik zelf mijn eigen tijd in kan delen, is heerlijk! Ik kan boodschappen doen als iedereen aan het werk is en ik kan gewoon even 10 minuutjes gaan liggen om vervolgens tot 9 uur ´s avonds door te gaan. En er is helemaal niemand die daar wat over zegt. Doordat ik mijn eigen ritme aan kan houden en kan doen waar ik mij goed bij voel, hou ik het veel langer vol. Als ik van 9.10 tot 18.10 wil werken, dan kan dat. En als ik om half 6 ´s ochtends inspiratie krijg, dan kan ik daar meteen wat mee doen.


Niet zo jippie

Is het dan alleen maar jippie en vrijheid voor een ondernemer? Nee zeker niet! Het is keihard werken. En als zzp´er moet je alles zelf doen.. administratie, financiën, planning en je draagt alle verantwoordelijkheid. Doorzettingsvermogen en discipline zijn onmisbaar. Als ik er niet ben, is mijn bedrijf er ook niet. Ik ben dan ook heel streng voor mezelf. De rekeningen gaan gewoon door, maar er is geen maandelijks salaris, een eindejaarsuitkering en geen vakantiegeld. En als er niet genoeg geld binnen komt, heb ik een probleem. Dus ja, dat is best veel druk. En druk ervaar ik niet echt als vrijheid.


Dromen

Een gevoel van vrijheid creëer je denk ik ook zelf. Natuurlijk zitten er vervelende kanten aan ondernemer zijn. maar ik weet waar ik het voor doe. ik hou het grote geheel in gedachten. Elke dag kom ik een stukje dichter bij het realiseren van mijn dromen. En er is niemand die mij daarbij tegen kan houden of kan afremmen. Als ik iets bedenk, kan ik het uitvoeren. Daarbij ben ik niet gebonden aan werktijden,  taakbeschrijvingen of andere enge dingen. Ik kan de hele dag, avond en nacht bezig zijn met mijn droom.

Maar het mooiste van ondernemer zijn, is dat ik kan doen wat ik het allerliefste doe. En als je iets doet wat je leuk vind, is dat elke dag een gevoel van vrijheid. 







maandag 28 april 2014

Verhalen delen

Toen ik begon met mijn bedrijf Verhalenschat, was het motto "Iedereen heeft een verhaal en verhalen zijn overal." En ik geloof daar nog steeds heilig in.


Nalatenschap.

In het begin schreef ik ook levensverhalen voor en met ouderen. En daar bleek al snel hoe bijzonder gewone levens zijn. De vrouw waar ik mijn eerste levensboek mee schreef, is kort geleden overleden. na haar overlijden sprak ik haar zoon die dankbaar was voor de nalatenschap die hij nu in handen had. hij begreep meer dingen van zijn moeder, dan dat hij tijdens haar leven ooit gedaan had. Ik ben blij dat ik daar een actieve rol in heb kunnen spelen.


Vertellen

Ik ben altijd geïntrigeerd geweest door persoonlijke verhalen van gewone mensen. want iedereen maakt wel eens iets bijzonders mee, al denken ze vaak van niet. Afgelopen zondag kwam ik ook met een aantal mensen in gesprek. Eigenlijk hele gewone mensen, allemaal 85, 90 jaar oud en allemaal hadden de oorlog bewust meegemaakt. Binnen  10 minuten kwam het hele verhaal los, ik merkte dat mensen het graag wilde delen. En er bleken inderdaad bijzondere verhalen tussen te zitten. Een vrouw die vlakbij legerbasis Soesterberg woonde, een man die zijn vader verloor tijdens de schietpartij op 7 mei 1945 en een vrouw die zich nog levendig Jules Schelvis kon herinneren.


Verloren verhalen

Nu sta ik aan de vooravond van een flink aantal wandelingen langs onbekende locaties die een oorlogsverhaal met zich meedragen. Maanden van onderzoek naar feiten en verhalen komen nu tot een indringende presentatie. Tijdens deze Sporen van de Oorlog wandelingen staan wij stil bij huizen en vertel ik het verhaal van mensen. althans dat probeer ik... de meeste mensen over wie ik vertel, hebben het zelf helemaal niet meer na kunnen vertellen. Ik heb onderzoek gedaan, gereconstrueerd en logisch bedacht wat er gebeurd is. Maar van de mensen zelf zal ik het nooit meer kunnen horen.

Daarom vind ik het zo belangrijk dat mensen verhalen blijven delen. Dus vraag aan je oma wat je altijd al wilde weten, of ga een gesprek over vroeger aan met je oude buurvrouw. Sla de verhalen op, al is het maar in je geheugen. Nu kan het nog...





donderdag 24 april 2014

Herdenken

In de week voorafgaand aan 4 mei geef ik een aantal wandelingen door Amsterdam met als thema Sporen van de Oorlog. Op locatie vertel ik persoonlijke verhalen van bezetting, vervolging en verzet.

Onderzoek

Dit project is er niet zomaar gekomen. Er zijn maanden van voorbereiding en onderzoek aan vooraf gegaan. Ik heb boeken doorgespit, archiefdocumenten ingezien en veel persoonlijke verhalen gelezen. En dat was zwaar, soms zelfs heel zwaar. En niet vanwege het onderzoek, want dat ben ik wel gewend. Het was mentaal zwaar, omdat het grootste gedeelte van de verhalen dramatisch afloopt... heel erg dramatisch. De families die uit elkaar gescheurd werden op de meest wrede manier. De kinderen die nooit de kans hebben gehad om op te groeien. Gewone mensen die verschrikkelijke dingen meemaken. Dat zijn de verhalen die je tegenkomt... En dat grijpt me verschrikkelijk aan, iedere keer weer.


Ongrijpbaar

Waarom doe ik het dan? Waarom doe ik iets wat mij confronteert met zoveel leed? Waarom onderzoek ik iets waar ik helemaal van slag van raak? Het antwoord is simpel... ik moet wel! Ik heb vanuit mezelf geen keus. Voor zolang ik mij kan herinneren ben ik gefascineerd geweest door de oorlog. Alsof iets ongrijpbaars mij daar naar toe trok. Ik wilde er alles van weten... keek programma´s en las boeken erover, zo klein als ik was. Ergens in mijn achterhoofd dacht ik als ik maar genoeg informatie in me op zou nemen, ik op een gegeven moment beter kon begrijpen hoe zoiets heeft plaats kunnen vinden. Vele jaren van onderzoek later begrijp ik de processen erachter wel, maar het gevoel nog steeds niet... hoe kan zoiets nou gebeuren?


Herdenken

Daarom vind ik herdenken ook zo belangrijk. Het is goed om eens stil te staan dat vrijheden niet vanzelfsprekend zijn en om hen te eren die deze vrijheden niet hadden of daarvoor gevochten hebben. En dan zou je kunnen zeggen... het is 70 jaar geleden, moeten we daar niet eens mee ophouden? Natuurlijk zeg ik dan nee! de thema´s zijn nog zo actueel, er kan nog zoveel van geleerd worden en er zijn nog zoveel verhalen die verteld moeten worden. Een bekend gezegde is: je bent pas echt dood als er niemand meer over je praat. Misschien is dat het... ik probeer de herinnering levend te houden.



Meer informatie over de wandelingen Sporen van de Oorlog staat op www.verhalenschat.nl

donderdag 10 april 2014

Ouderenwijsheid

Al jaren doe ik om de week op dinsdagmiddag vrijwilligerswerk met ouderen. Ooit eens begonnen als onderdeel van een opleiding hulpverlening, maar nooit meer weggegaan.

Voorlezen

Officieel lees ik voor aan (licht) dementerende ouderen. Maar we doen veel meer... door middel van verhalen van en over vroeger halen we herinneringen op en proberen op die manier het geheugen van de mensen te prikkelen. Reminiscentie heet dat met een duur woord. Het is dus eigenlijk helemaal niet de bedoeling dat ik alleen maar aan het praten ben, alhoewel ze graag naar mij luisteren. Het is de bedoeling dat ik hen uitdaag om te praten, ik geef alleen een voorzetje.

Wendingen

En dat praten doen ze maar al te graag. Over van alles. De gesprekken nemen vaak de meest bijzondere wendingen. meestal bedenken wij, de activiteitenbegeleidster en ik, vooraf een soort thema zoals school, buitenspelen of werk. En meestal eindigen de gesprekken heel ergens anders. De mensen vertellen wat ze kwijt willen, waar zij op dat moment behoefte aan hebben. natuurlijk laten we dat zo, we zijn er voor hen. Stiekem vind ik dat allermooiste wat er is. Laat de mensen hun verhalen maar vertellen. En ik vind het een eer om daarbij te mogen zijn en die verhalen te mogen aanhoren.

Wijsheden

En wat blijkt... ik steek er nog dingen van op ook! Oudere mensen hebben een hele andere kijk op het leven. Rustiger, ze hebben alles al meegemaakt en hoeven niet zo nodig van alles meer, ze hebben geen haast meer. Lesje in relaxed leven. En soms worden er regelrechte levenswijsheden over tafel gegooid. Een van mijn favorieten hoorde ik van de week... Elke keer dat je jarig bent, moet je dank je wel zeggen, want elk jaar dat je krijgt is een cadeautje. De tranen stonden in mijn ogen, want het is zo waar. Mensen van mijn leeftijd staan daar niet zo vaak bij stil, maar deze mensen wel en zij kunnen het weten.

Ik kan alleen maar zeggen... laat je eens verbazen door de grote wijsheid die verborgen zit in deze mensen. En hou hun verhalen in leven!



dinsdag 8 april 2014

Geschiedenis tastbaar

Geschiedenis heeft van jongs af aan mijn interesse gehad. Als mijn ouders vroegen wat ik wilde doen, dan wilde ik naar het museum. Het Rijks of het Amsterdam Historisch (zo heette dat toen nog)


Er bovenop

En het liefst liep ik dan met mijn neus er letterlijk bovenop of tegenaan. Zo dicht mogelijk tegen de rand van het glas, dat het lijkt alsof het glas verdwijnt. Beroemd in onze familie is ook de episode dat ik als 7 of 8 jarige bijna het Paleis op de Dam uitgezet ben, omdat ik perse een fluwelen stoeltje aan wilde raken. Het zag er zo mooi uit dat ik het gewoon moest voelen. natuurlijk geen enkele aanstoot nemen aan het touw dat er omheen gespannen was. Voor dat mijn moeder en de suppoost het in de gaten hadden, had ik het al gedaan. Heel snel mijn kleine handje tegen het fluweel aan. Tot ik tot mijn grote schrik opeens de suppoost achter mij hoorde schreeuwen. Mijn moeder kon niet boos worden, omdat ze het veel te grappig vond. Maar we zijn wel maar snel doorgelopen.


Aanraken

Dit was absoluut niet het enige incident. Ik had in het Rijksmuseum al een keer in een antiek bed willen gaan liggen. Toen hebben ze me tegen gehouden.  En ik wist heus wel dat het niet mocht. Ik heb vroeger netjes geleerd dat je kijkt met je oogjes en niet met je handjes. En dat gaat goed... tenzij ik iets zie waar de geschiedenis van af druipt. dan wordt de drang te groot en moet ik het gewoon proberen aan te raken. En dan kan ik nu ook wel nog een openbaring doen. Ik ben nu 29 en ik heb het nog steeds. Afgelopen september stond ik nog met mijn gezicht tegen een goed beveiligd glas aan om zo dicht mogelijk het Tolprivilege te kunnen zien. En als ik een deur tegenkom naar een hofje, moet ik gewoon kijken of het open kan.


Tastbare geschiedenis

Gelukkig heb ik van mijn lichte obsessie mijn werk weten te maken. Daarbij weet ik hoe belangrijk het is om de geschiedenis aan te kunnen raken. Bij het huis staan waar je voorouders hebben gewoond. kunnen zien wat zij hebben kunnen zien. Zo stond ik laatst bij een voorouder-huis in een klein straatje in de Jordaan. de huizen waren nog redelijk hetzelfde en het uitzicht op de Westertoren, die hoog en dreigend boven het straatje uittorent, is zelfs helemaal niks veranderd. Je denkt de fietsen en auto's weg en poef je verplaatst je in een keer in een familie die 120 jaar geleden leefde.

Misschien is dat ook wel de kracht van geschiedenis tastbaar maken, je letterlijk kunnen verplaatsen in iemand van vroeger. Zien wat zij zien, voelen wat zij voelen. En dat gevoel delen...