Posts tonen met het label mondelinge overlevering. Alle posts tonen
Posts tonen met het label mondelinge overlevering. Alle posts tonen

zondag 29 juni 2014

Herontdekkingsreiziger

Bij rondleidingen laat ik mensen altijd graag verborgen en geheime plekken zien. Ik mag mensen graag verrassen met nieuwe dingen. En dat geldt ook voor mijzelf. 

Deuren openen

Een deur waarbij niet in eerste instantie duidelijk is waar het naartoe gaat. Ik moest kijken of het open kan. Een smalle ruimte waar je nauwelijks doorheen kan kijken. Ik moet toch ergens een gaatje vinden om door heen te kijken. Een onbekende straat? Ik loop er meteen in. Het is een oncontroleerbare nieuwsgierigheid en een hang naar dingen ontdekken die niet iedereen ziet, terwijl ze soms letterlijk voor het oprapen liggen. Met andere ogen naar dagelijkse dingen kijken en mijzelf blijven verwonderen. En mijzelf constant afvragen... wat zou daar achter liggen? Wat zou het verhaal daarvan zijn?

Herontdekken

Maar ik heb het niet alleen met plaatsen hoor. Voor mijn bedrijf Verhalenschat doe ik ook veel onderzoek in archieven. Een eerste blik op een tot dan toe niet eerder ingezien en stoffig privé-archief en mijn hart gaat snel kloppen. Wat voor schatten zullen hier liggen? Jarenlang lagen ze te wachten tot ik ze zou herontdekken. Zo voel ik mij ook eigenlijk een beetje... een een schatgraver, altijd op zoek naar bijzondere dingen in eigen stad . Overal een avontuur van maken en nieuwe ontdekkingen doen. Als een ontdekkingsreiziger uit de 21e eeuw. Maar de dingen die ik onderzoek bestaan al, ze worden alleen herontdekt. Dus eigenlijk ben ik een herontdekkingsreiziger.

Doorgeven

Het is absoluut niet mijn bedoeling om al deze nieuw ontdekte schatten voor mijzelf te houden. Dat zou geen nut hebben. Stel nou dat Vespucci, Columbus en James Cook dat gedaan hadden? Ah ik heb een nieuw land ontdekt, maar ik hou het lekker voor mijzelf. Nee hoor, ik kan niet wachten om het zo snel mogelijk naar buiten te brengen. Of het nou een zeldzame vondst in het archief is, of een ontdekking in de familiegeschiedenis. Als ik niet kan wachten tot ik thuis ben, biedt de telefoon uitkomt. Wat ik nou weer gevonden heb! Ik vind het ook belangrijk dat deze verhalen doorverteld worden, want dan worden ze bewaard voor volgende generaties. Dat dan ergens over 40 jaar iemand zegt... weet je wat Angelique een keer gevonden heeft in een archief.

Mijn leven lang zal ik dit soort schatten blijven proberen te ontdekken. Dwalen, van de gebaande paden af, deuren open doen en stoffige kelders en zolders overhoop halen. 
Een van mijn inspiratiebronnen heeft eens gezongen:
"Toch zal ik elke dag verdwalen, dat houdt de zaak in evenwicht"



maandag 28 april 2014

Verhalen delen

Toen ik begon met mijn bedrijf Verhalenschat, was het motto "Iedereen heeft een verhaal en verhalen zijn overal." En ik geloof daar nog steeds heilig in.


Nalatenschap.

In het begin schreef ik ook levensverhalen voor en met ouderen. En daar bleek al snel hoe bijzonder gewone levens zijn. De vrouw waar ik mijn eerste levensboek mee schreef, is kort geleden overleden. na haar overlijden sprak ik haar zoon die dankbaar was voor de nalatenschap die hij nu in handen had. hij begreep meer dingen van zijn moeder, dan dat hij tijdens haar leven ooit gedaan had. Ik ben blij dat ik daar een actieve rol in heb kunnen spelen.


Vertellen

Ik ben altijd geïntrigeerd geweest door persoonlijke verhalen van gewone mensen. want iedereen maakt wel eens iets bijzonders mee, al denken ze vaak van niet. Afgelopen zondag kwam ik ook met een aantal mensen in gesprek. Eigenlijk hele gewone mensen, allemaal 85, 90 jaar oud en allemaal hadden de oorlog bewust meegemaakt. Binnen  10 minuten kwam het hele verhaal los, ik merkte dat mensen het graag wilde delen. En er bleken inderdaad bijzondere verhalen tussen te zitten. Een vrouw die vlakbij legerbasis Soesterberg woonde, een man die zijn vader verloor tijdens de schietpartij op 7 mei 1945 en een vrouw die zich nog levendig Jules Schelvis kon herinneren.


Verloren verhalen

Nu sta ik aan de vooravond van een flink aantal wandelingen langs onbekende locaties die een oorlogsverhaal met zich meedragen. Maanden van onderzoek naar feiten en verhalen komen nu tot een indringende presentatie. Tijdens deze Sporen van de Oorlog wandelingen staan wij stil bij huizen en vertel ik het verhaal van mensen. althans dat probeer ik... de meeste mensen over wie ik vertel, hebben het zelf helemaal niet meer na kunnen vertellen. Ik heb onderzoek gedaan, gereconstrueerd en logisch bedacht wat er gebeurd is. Maar van de mensen zelf zal ik het nooit meer kunnen horen.

Daarom vind ik het zo belangrijk dat mensen verhalen blijven delen. Dus vraag aan je oma wat je altijd al wilde weten, of ga een gesprek over vroeger aan met je oude buurvrouw. Sla de verhalen op, al is het maar in je geheugen. Nu kan het nog...