Verhalenschatkist

Begin deze maand kondigde ik het al... Verhalenschat kwam terug van eigenlijk nooit weg geweest. Maar er zou wel het nodige veranderen. Daar ben ik in de tussentijd bijzonder druk mee bezig geweest. Nu volgt de onthulling, in ieder geval een soort van...

Verhalenschat is ongeveer een jaar undercover geweest, sluimerend op de achtergrond. Ik heb een geweldige sabbatical gehad en daarna ongelooflijk hard gesolliciteerd. Om er vervolgens achter iets te komen wat ik eigenlijk allang wist, je zou verwachten dat ik slimmer was. Ik ben erachter gekomen dat mensen het meeste aan mij hebben, en dat ik het meest gelukkig wordt, als ik doe waar ik goed in ben. Daar waar passie en talent samen komen. En wat was dat? Onderzoek doen, dingen ontdekken en dat delen met mensen. Ik word zo ongelooflijk blij als ik nieuwe ontdekkingen doe, zoals erachter komen dat de voorouders toch echt uit Zuid-Europa komen of toevalligheden als voorouders van de ene kant in dezelfde straat hebben gewoond als voorouders van de andere kant. Natuurlijk kan ik dan niet wachten om dat met mensen te delen. Zo weet ik ook wat ik op deze manier voor mensen kan betekenen. Ik kreeg een verzoek van een ouder iemand die wilde weten wat er met de winkel van zijn oom en tante gebeurd was tijdens en na de oorlog. Als ik daar dan antwoord op kan geven, dan weet ik dat ik iemands leven een klein stukje lichter gemaakt heb.

Dat is het dus... eruit halen wat er in zit en naar boven trekken wat heel lang verborgen heeft gezeten. Daar komt mijn passie voor geschiedenis vandaan. En dat is heel toevallig ook nog eens precies waar mijn talenten liggen. Dus dat is wat we gaan doen. Graven naar verborgen verhalen, mysteries ontrafelen en kennis delen door die verhalen naar buiten te brengen. Binding met het heden door het belang van de geschiedenis. En wie weet, misschien creëren we nog een nieuwe visie voor de toekomst. Hoe gaan we dat nou precies doen? We waren daar natuurlijk al een beetje mee begonnen door de blogs van Verborgen Amsterdam en de bijbehorende rondleidingen, maar we gaan nog verder. We doen onderzoek en natuurlijk niet alleen voor onszelf, maar juist ook voor jullie! Schakel ons in voor het doen van historisch onderzoek en/of stamboomonderzoek of voor hulp en advies daarbij. Maar omdat ik ook graag verhalen deel, kunnen jullie mij ook inhuren voor het geven van gastlessen en lezingen. Ik kom graag op scholen of bij bedrijven vertellen over specifieke historische onderwerpen die voor hen van belang zijn. Of denk aan een combinatie van dingen; zo heb ik eens onderzoek gecombineerd met een rondleiding langs huizen van familieleden en voorouders. Dat is natuurlijk ook enig als cadeautje! Samen ontdekken welke schat aan verhalen er verborgen ligt.

Het heeft allemaal wel wat weg van schatgraven. Daarom ook een iets nieuwe naam: De Verhalenschatkist. Verhalenschat blijft de bedrijfsnaam, maar de Verhalenschatkist staat symbool voor de nieuwe/vernieuwde activiteiten en focus van het bedrijf. Er is een gloednieuwe website. Maar de komende weken zijn wij nog in ontwikkeling en in de testfase. Mijn volgers zullen dat gauw genoeg meekrijgen. In juni, als Verhalenschat precies 5 jaar bestaat, gaan wij definitief live!

Vrouwen van de geschiedenis en vrouwen van de toekomst

Op 5 mei bezocht ik verschillende Huizen van Verzet, allen hadden iets te maken met vrouwen in het verzet. De rol van vrouwen in de geschiedenis is een onderwerp wat mij al jaren bezig houdt en waar ik dagen eerder al een ander blog over schreef bij Verborgen Amsterdam. Die avond klopte de toekomst aan en hoorde ik dat ik in oktober tante wordt van een meisje. Voor haar zullen wij, (ik, mijn zus/haar moeder, mijn moeder en oma) de vrouwen van de geschiedenis zijn. Zou het ons anders vergaan dan de vrouwen van de geschiedenis voor ons?

Wat ik tijdens mijn bezoeken aan de verzetshaarden net iets te vaak hoorde, en wat mij al meerdere keren was opgevallen tijdens eigen eerder onderzoek, de rol van vrouwen tijdens de oorlog is jarenlang onderbelicht en onderschat geweest. En dat lot was niet alleen voor vrouwen uit de oorlog. Hoe vaak leren kinderen over vrouwelijke helden zoals Aletta en Kenau? Of over plaatselijke heldinnen uit de oorlog, maar ook ver daarbuiten? Ik hoorde daar in ieder geval nooit wat over op school. Maar ook op andere scholen werd daar weinig aandacht aan besteed, ook nu nog niet weet ik uit eigen ervaring.

Wat is precies het probleem? Gisteren hoorde ik bijvoorbeeld over Jacoba van Tongeren, tot een aantal jaren geleden een volledig onbekende verzetsleidster, dat over haar vaak werd gezegd dat zij dingen deed waar ze eigenlijk een man voor had moeten zijn en die ze beter aan een man over kon laten. Dan vergeten we gewoon even dat ze haar verzetsgroep van 140 leden zo goed gecodeerd had dat we er in de jaren 2000 nog niet achter waren wie daar precies inzaten. Na de oorlog hoorde je nooit meer iets over haar en kwam ze in geen enkel historisch boek over de oorlog uitvoerig voor.

Dus nu vraag ik mij af... zal mijn kleine, nu nog ongeboren, nichtje straks wel van alles weten over vrouwelijke helden, verzetsvrouwen en de vele generaties die haar voor gegaan zijn? Ik spreek hierbij de hoop uit dat het wel mag gebeuren. Er is nog zoveel te leren en te ontdekken. Diezelfde wens geldt trouwens voor alle kleine jongens. Want emancipatie is niet alleen iets van vrouwen. Gelukkig gebeuren er de laatste jaren steeds meer goede initiatieven en leren we steeds meer over de rol van vrouwen in de geschiedenis.

Dus hierbij mijn oproep: vertel elkaar verhalen over al die vrouwen die ons inspireerde en anders weet ik er nog wel een paar. Laten we hen ook het historische podium geven dat zij verdienen.

The Comeback

De mensen die mij al wat langer volgen, weten het al... vorig jaar was een bijzonder jaar. Ik had halverwege het jaar een sabbatical genomen, zodat ik even rustig na kon denken over wat ik nou het allerliefste wilde doen. Na die periode eind 2016, waar ik ongelooflijk veel geleerd heb, gooide ik het roer om en besloot om mij niet meer volledig te focussen op mijn bedrijf Verhalenschat. Ik moest maar eens een echte baan gaan zoeken en niet blijven freelance-hoppen als zzp'er. Natuurlijk zou ik nog wat leuke opdrachten ernaast blijven doen, maar daar zou het dan wel bij blijven.

En nu? Nu is 2017 inmiddels al vier maanden oud. En nu durf ik na vele pogingen wel te zeggen dat ik het goed mis had. Zoals dat gaat, het ging niet helemaal zoals ik het vooraf bedacht had. Het solliciteren ging moeizaam, heel moeizaam. Niet omdat ik niks kan, want er zijn weinig mensen die kunnen wat ik kan. Maar het is gewoon niet zo makkelijk om van zzp'er de overstap te maken naar onderdeel van een bedrijf. Ik realiseerde mij dat, alhoewel misschien niet genoeg, maar ik denk dat de bedrijven zich dat ook realiseerden. Het lukte gewoon niet!

In april kwam het breekpunt en daarmee ook het keerpunt. Ik moest echt weer aan het werk en kreeg een aanbod via het uitzendbureau. Alles zou dus toch gaan zoals ik het bedacht had, maar het leven had blijkbaar wat anders voor mij in petto. Ik ben namelijk tijdens de allereerste proefdag met gierende banden daar weg gegaan. Dag baan! Waarom doe je zoiets? Dat is heel simpel; het voelde gewoon niet goed en dan moet je gaan. Ik voelde mij niet prettig in het bedrijf (nee, ik ga niet zeggen waar dat was). Maar het ging veel verder dan dat...

Die middag zat ik aan mijn computertje onderzoek te doen en mijn blogs voor Verborgen Amsterdam te schrijven. Toen realiseerde ik mij dat dat was waar ik gelukkig van word. En dat ik het al die tijd mis gehad heb. Ik moest geen baan zoeken om te kunnen doen wat ik leuk vind, ik moet doen wat ik leuk vind en daar een baan van maken, Was ik dus gewoon vergeten dat ik die baan allang had! Maar al die redenen dan die je had om er mee te willen stoppen? Ja, daar moest inderdaad wel het een en ander veranderen en dat gebeurd ook. Want niet meer werkte heb ik eruit gegooid en er zijn wat dingen aangepast, zodat ik gewoon kan doen wat ik het liefste doe en waar ik het beste in ben. Laat mij maar lekker onderzoeken, schrijven, lesgeven en anderen inspireren. Dat is wat ik hier te doen heb!

Inmiddels heb ik alweer een paar leuke opdrachten binnen en er komt nog veel meer aan. Maar ik doe met alle liefde nog meer leuke dingen. Waarvoor kun je mij bellen? Hulp nodig bij onderzoek (historisch of stamboom)? Graag! Lezingen geven of gastdocent zijn? Leuk! Meer weten over Amsterdam met een wandeling? Ik trek mijn schoenen vast aan! Binnenkort wordt ook de Verhalenschatkist gelanceerd waar we gaan graven in dat wat verborgen ligt, niet alleen in de geschiedenis maar ook in de mensen zelf. Lieve mensen, ik heb er weer zin in! Hopelijk tot snel bij Verhalenschat.

Nieuwe Blog-serie!

Via de blog "Angelique Schrijft" heb ik jullie de afgelopen jaren vooral meegenomen naar alles wat mij bezighield en opviel. Daar zal ik ook zeker nog mee doorgaan. Maar ik merkte ook een andere behoefte... de behoefte aan kennis en mooie verhalen. Van mijn volgers hoor ik vaak dat ze meer willen weten over een bepaald onderwerp van Amsterdamse geschiedenis of dat ze graag eens mee willen op een rondleiding maar daar de mogelijkheid niet voor hebben. Daar ga ik nu wat aan doen! Bovendien vind ik het heel leuk om verhalen te delen die anders ligt te verstoffen in mijn bovenkamer. Dus vanaf deze week zijn al deze verhalen te volgen via de nieuwe Blog-serie "Verborgen Amsterdam". Elke woensdag en zaterdag komt daar een verhaal op te staan en aanstaande woensdag 5 april wordt de eerste gepubliceerd. Natuurlijk zijn de verhalen ook te volgen via de verschillende social media kanalen van Verhalenschat en van Angelique van der Pol.

Zie jullie snel bij een van mijn blogs!

2016: Een jaar, 80.000 woorden en 100 lessen

Eind 2015 voelde ik het opeens heel sterk. Alles moest anders. Hoe wist ik nog niet, maar dat het anders moest dat wist ik wel zeker. Dus ben ik op 1 januari 2016 vliegend van start gegaan. Ik heb een mooie planner voor mezelf gemaakt en doelen gesteld. Elke maand, elke week en elke dag ben ik aan mezelf gaan werken. En nu... Nu zijn we een heel jaar verder. Wat is er veel gebeurd, ik heb veel meer gedaan dan ik op 1 januari ooit had kunnen verzinnen. Een kort overzicht. Ik heb ruim 200 grotere en kleinere doelen behaald en in jaar tijd heb ik 2400 dagelijkse taken erdoor heen gerost. Zo dat klinkt alvast lekker. En dan heb ik tijdens mijn sabbatical, in juli, ook nog eens besloten om weer te gaan schrijven. Elke dag, grote en kleine verhalen. Eerst alles wat er in mijn hoofd naar boven borrelde, later kwam daar meer een lijn in en uiteindelijk een goed uit te voeren idee voor een boek. Zover zijn we nog niet, maar we zijn inmiddels wel al 80.000 woorden verder! Dat zijn ruim 130 A4tjes om maar even wat te noemen.

Maar dat is allemaal nog niet het allerbelangrijkste. Dat zijn feiten en cijfers, maar nog veel belangrijker is de gigantische persoonlijke ontwikkeling die ik heb doorgemaakt. Zoveel dat ik er zelf soms nog van sta te kijken. Ik ben veel effectiever met mijn tijd omgegaan waardoor er veel meer tijd voor leuke dingen overbleef. Ik ben gezonder gaan leven, ging daardoor beter in mijn vel zitten en mijn vel ging ook beter zitten. Een van de weinige resultaten die je ook aan de buitenkant kan zien. Continu heb ik mijzelf uitgedaagd en letterlijk mijn comfortzone uitgejaagd. Ik heb mijn horizon verbreed, zowel door kennis als door heel veel ervaringen op te doen. Ik ben rustiger, zelfverzekerder, dapperder en positiever geworden. Voor de mensen die mij niet zo heel goed kennen, ja dat was inderdaad even heel hard nodig. 

En om het nog net even zweveriger te maken. Ik ben ook veel meer in balans en bewust geworden van dingen om mij heen. Ik heb een aantal knopen doorgehakt, zonder enige vorm van terughoudendheid. Toen alles kon, kwam ik erachter dat het niet betekent dat alles ook moet. Ik heb een paar hele mooie projecten gedaan en allemaal afgerond. Alles om ruimte te creëeren voor mezelf, om erachter wat ik nou echt wil en daar met volle overgave voor te gaan. Als je ergens bewust je energie in steekt en actie durft te ondernemen, dan gebeuren er hele mooie dingen. Er zijn dit jaar zoveel dingen gebeurd waar ik zo ongelooflijk dankbaar voor ben. Veel dingen die ik zelf in gang heb gezet en veel dingen die mij overkomen zijn door op het juiste moment een kans te grijpen.

Het belangrijkste wat ik geleerd heb, is dat motivatie vooral uit jezelf moet komen. Vraag jezelf continu af: waar doe ik het voor? Want dan ga je het volhouden. En de allerbelangrijkste vraag die je jezelf altijd moet stellen is... Voelt het goed? Want als het goed voelt, ga er dan voor met alles wat je in je heb. En voelt het niet goed (meer) zorg dan dat je als de bliksem weg komt. Blind op je gevoel afgaan, kan best eng zijn. Maar als je eenmaal over de eerste drempels heen bent, gaat het bijna vanzelf. Dan ga je bijzondere dingen herkennen die je anders misschien helemaal niet gezien had. Een daarvan is zeker de liefde. Stel je daarvoor open, geef je daaraan over en er gebeuren hele mooie dingen. Zijn er dan helemaal geen klotedingen gebeurd en heb ik dan nooit flinke klappen gehad in 2016? O zeker wel. Het punt is alleen dat je kijkt wat je ervan kan leren en gewoon weer net zo onverschrokken doorgaan. 

Het was dus absoluut niet altijd een makkelijke weg, maar wel een van de mooiste dingen die ik ooit gedaan heb. In 2016 ben ik eindelijk de persoon geworden die ik altijd al heb willen zijn. En ik heb nu al enorm veel zin om mee te maken welke eindeloze mogelijkheden 2017 voor mij in petto heeft.

The sabbatical is over... en nu?

Ik wist dat de dag zou komen. Van het een op het andere moment had ik er genoeg van en besloot ik dat mijn heerlijke sabbatical over was. Tijd om weer aan de slag te gaan.

Ergens had ik de motivatie weer gevonden, wist ik weer waarvoor ik het deed. Drie hele maanden gingen er voorbij. Vlogen voorbij, zo leek het soms. Tegelijk is er zoveel gebeurd in die tijd dat ik mij niet kan voorstellen dat het allemaal maar drie maanden geweest is.  Schepen achter me verbrand, die op zich prima waren maar waar ik gewoon niks meer te zoeken heb. Werken aan jezelf, het klinkt zo zweverig. Misschien ben ik dat ook wel geworden. In dat geval ben ik niet meer van plan om met mijn voeten weer op vaste grond te komen. Ik ben er inmiddels van overtuigd dat er meer uit het leven uit te halen is dan dat ik tot nu gedaan heb. Dat er dingen voor me in het verschiet liggen waar ik mij tot kort geleden nog geen voorstelling van kon maken. En dat ik meer wil creëeren dan waar ik voor zou kunnen settelen. Shoot for the stars!

Wat goed, maandenlang heb je heel hard nagedacht en nu heb je een plan klaarliggen. Eeuh... Nee en nee. Ik heb eigenlijk heel weinig nagedacht. Ik heb vooral gekeken of mijn gevoel ook nog wat te zeggen had en dat had het, meer dan genoeg zelfs. En dat plan... Tja dat ben ik misschien gewoon wel even vergeten. Er ligt geen kant en klaar stappenplan klaar nu met keurig uitgedachte opeenvolgende acties. Dat werkt voor mij nu eenmaal niet zo lekker. Maar ik heb wel een doel waar ik naartoe wil werken. Een doel wat mij heel dierbaar is en wat heel belangrijk is dat ik het ga bereiken. En verder heb ik een instinctief gevoel welke kant ik op moet. Daar zal ik het mee moeten doen en jullie ook. Klinkt allemaal lekker vaag nog en dat zal het voor jullie ook nog wel even blijven denk ik. Maar voor mij niet. Ik weet weke kant ik op wil. Ik weet waar het vuur in mij van gaat branden. Wat ik nodig heb om dat vuur brandend te houden.

Een doel, een ijzersterke drive en instinctief de eerste stap zetten en alle stappen daarna. Dat is eigenlijk alles wat ik momenteel te bieden heb, maar dat is ook genoeg. Meer heb je eigenlijk niet nodig. Als je weet wat je wilt bereiken, heb je al een grote stap gemaakt. Plannen bedenk en wijzig ik wel onderweg. Als ik in drie maanden zoveel kan bereiken, wat zal ik dan in een jaar kunnen doen? Verbaas jezelf, verbaas anderen. Anyway, jullie gaan nog veel meer van mij horen en lezen. Dit is pas het begin... Tot snel!

Update November:
Nog een hele maand verder en het is mij inmiddels gelukt om mijn visie verder uit te werken. Achter de schermen heb ik dus absoluut niet stil gezeten. In stilte heb ik keihard gewerkt om concreet te maken wat eerst een vaag idee en toen een steeds grotere droom werd. Ik heb zelfs een stappenplan gemaakt om dit te gaan realiseren. Maar dromen en ambities kosten geld, dus eerst maar weer eens aan de slag. Ik zoek dus een leuke uitdagende parttime baan nu. Wie wat weet, mag mij bellen!