dinsdag 6 september 2016

Sabbatical

Juli 2016 was een omkeerpunt voor mij. Eerder heb ik jullie al laten weten dat ik de activiteiten voor Verhalenschat op een laag pitje zou zetten. Begin juli heb ik de laatste dingen afgerond en 5 juli zat ik in het vliegtuig naar Spanje. Ik zou daar heerlijk gaan ontspannen en eens rustig nadenken wat ik nu zou gaan doen. Dat eerste is prima gelukt. Dat tweede niet echt...

Tijdens een van mijn vele wandelingen langs het strandje, met mijn voeten in het water en de zon op mijn schouders, kwam ik tot de conclusie: ik heb meer tijd nodig. Het was zo heerlijk om niks aan mijn hoofd te hebben en nergens op tijd hoeven te zijn, geen mailtjes, geen afspraken, geen uren achter de computer. Alleen maar doen wat ik leuk vind en de tijd hebben om mijzelf opnieuw uit te vinden. Ik besloot een sabbatical er achter aan te plakken. De zomermaanden zouden daar perfect voor zijn, van nature toch een beetje een slow time. De rest van de maand Juli en de hele maand Augustus zou ik helemaal niks doen. Gelukkig kreeg ik daarbij de onvoorwaardelijke steun van mijn familie. Zij zeiden: neem alle tijd die je nodig heb. Dat ging nog verder. Naast onderdak en een luisterend oor motiveerden ze mij ook om dingen (weer) op te pakken die ik leuk vind. Mijn dank daarvoor is enorm groot.

Heb ik dan echt twee maanden helemaal niks gedaan? Natuurlijk niet! Ik heb alleen niks gedaan wat als betaald werk kan worden opgevat. Maar ik heb veel aan mezelf gewerkt, wat voor persoon wil ik zijn en wat wil ik doen? Heel veel muziek geluisterd, boeken gelezen, wandelingen gemaakt en mij laten inspireren door het dagelijks leven, vreselijk verliefd geworden, gedanst als ik daar zin in had en gehuild als dat nodig was. En ik heb een oude liefde uit de kast gehaald... ik ben na jaren eindelijk weer gaan schrijven. Een verhaal wat ik jaren geleden, het lijkt een leven geleden, al begonnen was maar wat nooit echt vorm kreeg. Inmiddels zijn we in twee maanden tijd bijna 35.000 (!) woorden verder. En dat voelt zo ontzettend lekker! Langzaam kreeg ik een steeds beter beeld van wie ik ben en wat ik belangrijk vind.

En nu? 1 september was het officiële einde van mijn mini-sabbatical. En ik ben inderdaad weer heel langzaam begonnen met het eens aanzetten van mijn computer en om eens wat af te spreken met mijn zakelijke contacten, die ik toevallig persoonlijk ook nog  een warm hart toe draag. Maar ik ben nog niet helemaal klaar... Ik ben nog niet klaar met mijn sabbatical. Ik heb een aantal zeer goede ideeën gekregen tijdens deze zelfopgelegde rustperiode, maar deze verdienen wel wat meer uitwerking. Zodat ik straks echt iets kan presenteren waarbij mijn talenten ingezet worden om anderen te helpen. Ik wil echt iets bijzonders neer gaan zetten, dat heb ik altijd gewild. Ik ben een dromer en dat moet ik ook zijn, dan kom ik het beste tot mijn recht. Dus de inspirerende periode van de sabbatical zit erop, maar "aan het werk" ga ik ook nog niet echt. Noem dit de afsluiting van een bijzondere periode of de voorbereiding op een periode die nog veel meer bijzonder gaat  worden. Het is het namelijk allebei.

Dus als je mij binnenkort vraagt: wat doe je nu tegenwoordig? Dan is het antwoord: niks en van alles tegelijk. En ik kan het iedereen aanraden.

dinsdag 23 augustus 2016

Lang leve de mensen "zonder ambitie"

De boardroom wordt nog altijd beheerst door mannen van middelbare leeftijd. En dat is een probleem. Want waar zijn de vrouwen, de jongeren en iedereen die niet helemaal in dat plaatje past van het old boys network?

Ik kan natuurlijk niet voor iedereen spreken, maar over vrouwen wordt vaak gezegd dat ze te weinig ambitie hebben om in de boardroom te komen. Maar hebben we er wel eens over nagedacht dat vrouwen misschien wel helemaal niet die boardroom in willen? En dat het helemaal niets te maken heeft met een gebrek aan ambitie. Misschien is het probleem wel dat in onze maatschappij ambitie wordt gemeten aan de bereidwilligheid om in een boardroom plaats te nemen. Als je dat niet wilt, dan heb je waarschijnlijk een gebrek aan ambitie. Want wie wil dat nou niet? Dat zal ik jullie vertellen... IK wil dat niet! Ik moet er zelfs niet aan denken. Dat heeft niks te maken met een gebrek aan ambitie, of nog erger het feit dat ik een vrouw ben, want ik ben heel ambitieus. Alleen wel op het creatieve en sociale vlak, zoals zoveel te gekke mensen die ik ken en waardeer.

Dat brengt mij bij het volgende punt. De totale onderwaardering van mensen die op een andere manier hun doel willen bereiken dan in de zakenwereld. Dat begint al op school. Kinderen moeten zo goed mogelijk presteren om op zo hoog mogelijk onderwijs te komen om zo hoog mogelijk een vervolgopleiding te doen en daarbij is vaak weinig aandacht voor persoonlijke, sociale en creatieve ontwikkeling. Nog zo iets..., de term Hoger Onderwijs. Daarbij classificeer je automatisch al het andere als lager onderwijs. Alsof de bakker, de loodgieter, de schilder, de timmerman, de kapster en ga zo maar door per definitie lager worden gekwalificeerd. Daar kan ik dus echt kwaad om worden. Er gaan dagen voorbij dat ik helemaal niks doe met mijn opleidingen, maar als de bakker stopt met brood bakken heb ik dus niks te eten.

Het gebrek aan aandacht voor persoonlijke kwaliteiten in het onderwijs, is misschien weer voer voor een andere keer, maar het is wel kenmerkend voor een samenleving waar de nadruk ligt op het presenteren met je IQ en succesvol zijn in de zakenwereld en waar creativiteit nog altijd ondergewaardeerd is. Ik heb zelf een universitair diploma op zak, maar heb mij altijd meer aangetrokken gevoeld tot de creatieve en sociale kant van het leven. Diep van binnen ben ik een schrijfster zonder specifieke opleiding die doet wat er in haar opkomt en schrijft wat ze op haar hart heeft en graag iets positiefs bijdraagt aan de samenleving. Zoals er zoveel inspirerende mensen zijn. Ik vind anderen inspireren en een verschil maken voor mensen een veel ambitieuzer doel dan of je in een boardroom terecht komt of niet. Je hoort mensen altijd zeggen dat ze in hun leven beïnvloed zijn door een boek, door muziek, door een leraar of iemand die er voor ze was. Is dat dan niet allemaal veel belangrijker? En zouden we dat niet veel meer moeten waarderen?

Blijf het natuurlijk vaststaan dat ik ook vind dat als jij wel de ambitie heb om in die boardroom te komen, je daar ook alle mogelijkheid voor moet krijgen, wie je ook bent.

dinsdag 10 mei 2016

Het eind van een tijdperk

Ik zal gelijk met de deur in huis vallen... ik stop met Verhalenschat!
Ik nuanceer.. ik stop met Verhalenschat als mijn voornaamste bron van inkomsten. Ook het prachtige project Oorlog in mijn Buurt staat in Amsterdam West volgend schooljaar niet meer onder mijn leiding.

Waarom doe je zoiets?
Omdat het tijd is. Ik heb vier prachtige jaren gehad met Verhalenschat... zoveel prachtige projecten, zoveel mooie dingen meegemaakt en zoveel bijzondere mensen ontmoet. Door Verhalenschat zijn veel van mijn dromen uitgekomen. Maar dan is het tijd om verder te dromen en om een stap verder te gaan. Nieuwe manieren van spanning, nieuwe uitdagingen en tegelijk een stabielere basis met meer rust. Rust die ik de laatste tijd als ondernemer niet meer kreeg. Het werkte gewoon niet meer en dan is het tijd om op te stappen. Dat is zeker geen makkelijk besluit geweest.

Maar wat ga je nu doen dan?
Ik ga mij richten op de toekomst. Letterlijk en figuurlijk. Richten op mijn eigen toekomst, maar ook het richten op de toekomst in plaats van op de geschiedenis. Dat laatste was natuurlijk de kern van Verhalenschat, maar het geeft mij geen voldoening meer. Die voldoening haal ik wel uit het persoonlijke contact met mensen. En vooral het coachen en bijstaan van mensen en hen op die manier verder helpen. Daar wil ik verder in. Dat is waar mijn passie en talenten samen komen. Creatief, sociaal, persoonlijk.

En Verhalenschat?
Verhalenschat blijft! Alleen wel in afgeslankte vorm. Het is mij te dierbaar om helemaal weg te doen. Wat kleine projecten, lezingen en wandelingen, daar blijf ik gewoon voor beschikbaar. Ik denk ook dat het een mooie combinatie van afwisseling en vastigheid oplevert. Ik mag dan misschien geen ondernemer (meer) zijn, een ondernemend type zal ik altijd blijven.

Dus nu hop het diepe in en op naar een nieuw avontuur!
Ik heb er echt enorm veel zin :)
Zit je dit te lezen en denk je die Angelique moet ik hebben, jullie weten mij te vinden...

Verhalenschat out

maandag 23 november 2015

Verhalenstad Amsterdam, een jaar later...

Een jaar geleden was het zover... mijn droom en eigen kinderboek Verhalenstad Amsterdam kwam uit! Er was jaren schrijven, een campagne en crowdfunding aan vooraf gegaan en opeens was het daar.

Maar dan?
Gelukkig had ik al wat afspraken gemaakt dus ik mocht meteen mijn boeken in een select gezelschap van allerlei fijne boekwinkels neerleggen. De mensen die het boek besteld hadden tijdens de crowdfunding kregen het natuurlijk netjes thuis en er volgden nog flink wat bestellingen. Allemaal mensen die het boek cadeau gaven met de feestdagen of gewoon voor zichzelf kochten. En wat heb ik een mooie reacties gekregen van jong en oud. Kinderen die het boek verslinden, ouderen die terug gaan naar hun Amsterdam van vroeger en ouders die zelf ook nog wat van de verhaal oppikten. In januari waren de Voorleesdagen en mocht ik uit mijn eigen boek voorlezen op scholen en in winkels. Dat was prachtig! Er werden nog wat boeken verkocht die natuurlijk ook nog even, met veel plezier, gesigneerd werden. En we, mijn boek en ik, verschenen zelfs in de krant!

Daarna bleef het oorverdovend stil....
Er was geen aandacht meer voor de boeken en de verkoop viel stil. Ik had de boekenmarkt zwaar onderschat, of misschien juist wel overschat. Langzaam had ik mijn andere werkzaamheden weer opgepakt, die ik natuurlijk ook met heel veel plezier doe, en Verhalenstad Amsterdam verdween naar de achtergrond. Tot afgelopen zomer... Ik liep langs de dozen met boeken die ergens zielig in een kamer stonden, wachtend op een kindje die ze zou gaan lezen. Ik werd kwaad en verdrietig tegelijk. Mijn droom was niet om een kinderboek te schrijven, de droom was dat kinderen mijn verhalen zouden lezen (of voorgelezen kregen). Er moest wat gebeuren! En dus ging er ook wat gebeuren...

Ik herinnerde mij natuurlijk dat er een heleboel kinderen zijn voor wie boeken kopen en lezen helemaal niet zo vanzelfsprekend is, Dat zij misschien wel heel graag mijn verhalen zouden willen lezen, maar daar de mogelijkheid of de gelegenheid niet voor hebben. En die dingen ben ik gaan combineren... Ik ben boeken gaan weggeven! Nu zijn we daar alweer een aantal maanden mee verder en we hebben al flink wat kinderen blij kunnen maken. We zijn bij de Speelgoedbank geweest en er zijn boeken opgestuurd naar onder andere Kinderzwerfboek, stichting Goodwill en naar diverse bibliotheken. Maar wij gaan nog even door...Binnenkort worden er nog boeken verspreid onder diverse Sinterklaasacties  en beginnen de Kerstacties. De rest zal begin  2016 beschikbaar worden gesteld aan schoolbibliotheken.

Ik zat laatst even te tellen en inmiddels zijn er al ruim 200 (!) boeken weggegeven aan kinderen. En wat ben ik daar trots op!!! Als ik bedenk hoeveel kinderen mijn boeken lezen en niet alleen wat meer weten over hun eigen stad, maar misschien ook wel geïnspireerd raken dan ben ik een gelukkig mens. Want dat was namelijk wel de droom...

woensdag 7 oktober 2015

Boeken weggeven

Ik wilde een kinderboek schrijven over Amsterdam. Ik had verhalen in mij zitten en wilde deze delen met kinderen. Een jaar geleden begon ik een crowdfund-campagne om mijn boek Verhalenstad Amsterdam te kunnen publiceren. Dat boek is er, mede dankzij een heleboel lieve mensen, uiteindelijk gekomen. De verhalen waren er dus uit. Nu wilde ik deze delen met de rest van de wereld. Er is een gedeelte verkocht en ik heb zelf een flink aantal keer voorgelezen. En dat was fantastisch! De kinderen genoten volop van de verhalen en de avonturen van Davey & Rosa. Ondanks de kritieken en recensies die soms niet echt geweldig waren. Ja, ik weet het. Er zaten een aantal foutjes in het boek die bij een reguliere uitgever misschien nooit gebeurd waren. Maar ik ben geen professionele uitgever. Ik ben iemand met veel verhalen in haar en een ongeremde passie om deze verhalen te delen.

Afgelopen zomer, na ruim een halfjaar zeulen met boeken, besloot ik dat het anders moest en mij niks aan te trekken van de critici. Ik wil dat mijn boeken (voor)gelezen worden en kinderen blij maken in tegenstelling tot in dozen staan te wachten op een koper. Ik heb alle boeken uit de winkels gehaald en heb besloten om ze weg te gaan geven!

Waarom eigenlijk?
Ik heb gemerkt dat het altijd leuker is om iets te krijgen dan om het te kopen. Nog leuker dan krijgen, is het weggeven. Dat heb ik gemerkt toen ik vorig jaar december al boeken geschonken had aan verschillende doelen. Deze positieve vibe wilde ik vasthouden en delen. Daar komt bij dat ik weet dat er kinderen in Nederland zijn voor wie boeken en verhalen (voor)lezen helemaal niet zo vanzelfsprekend is. Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik altijd erg begaan ben met kinderen en hun ontwikkeling. Zo kan ik op mijn eigen manier een klein beetje bijdragen en mensen blij maken. Daarom dus!

Ik zal eerlijk zijn... in het begin dacht ik dat deze actie ook wel eens goed zou zijn voor mijn imago en naamsbekendheid. Ik ben nu twee maanden bezig en eigenlijk is dat nu helemaal niet meer zo belangrijk. Mensen hoeven niet van de toren te roepen hoe fantastisch ik ben dat ik die boeken weggeef. Het geeft mij een goed gevoel en het maakt andere mensen blij. Daar gaat het om. Daarom vind ik het ook belangrijk om anderen daarbij te betrekken. Mensen mogen aan mij doorgeven wie een boek verdient (dat is natuurlijk eigenlijk iedereen) en dan gaan we hen misschien ook wel een boek geven.

Nou hoor ik sommigen denken... Dat klinkt allemaal heel mooi, maar ze moet gewoon van die boeken af. En daar hebben jullie dan helemaal gelijk in! Want zolang ze bij mij ingepakt in een doos staan, geniet er niemand van. Dus help mij om mensen blij te maken. En al die mooie verhalen krijgen dan eindelijk de kans om (voor)gelezen te worden...

dinsdag 30 september 2014

Crowdfunding

Ik sta aan het begin van iets compleet nieuws... en dat wil ik graag met jullie delen.
Vooral het waarom zal ik hier wat meer toelichten.


Kinderboek

Er komt een kinderboek... ik heb een kinderboek geschreven! En niet zomaar een kinderboek, maar eentje over Amsterdam en Amsterdamse geschiedenis. De titel: "Verhalenstad Amsterdam, de avonturen van Davey & Rosa". Het begon twee jaar geleden met een vaag idee en wat regels op papier. Nu staat een lang gekoesterde wens, want dat is het, op het punt om uit te komen. Zoals ik al eerder blogde, vind ik het enorm belangrijk om iets na te laten voor toekomstige generaties en om geschiedenis door te geven. Nu heb ik het boek geschreven wat ik zelf vroeger graag had willen lezen. Het is een hele spannende tijd geweest. De eerste keer dat de verhalen door iemand anders gelezen werden, de eerste keer dat ik de tekeningen zag en dan nu de stap om het groots aan te pakken.


Zelf doen

Een ding wist ik zeker... ik wilde het niet door een uitgever laten doen. Uitgevers nemen je een heleboel werk uit handen en dat was eigenlijk precies wat ik niet wilde. Ik wil zelf de controle houden over het eindproduct. Bovendien liggen de prijzen hoger, omdat iedereen er wat aan moet verdienen. Goed, dus gaan we het zelf doen! Dat is heel veel werk, maar wel werk waar ik heel veel zin in heb. Maar iedereen heeft wel eens hulp nodig en bovendien is het leuker om dingen samen te doen en mensen erbij te betrekken. Dus crowdfunding werd de beste oplossing


Crowdfunden

Bij crowdfunden ben je niet afhankelijk van financiële instellingen of organisaties voor een groot bedrag of lening. Een heleboel mensen storten een kleiner bedrag om zo het geld bij elkaar te krijgen. En die mensen krijgen daar dan iets voor terug. Eigenlijk bestellen zij het boek voordat het er is, met soms nog leuke extra´s. Leuk voor mij, want ik krijg zo het benodigde bedrag binnen en kan het boek gaan maken zoals ik het in gedachten heb. Leuk voor de investeerders, want zij krijgen niet alleen een fantastisch boek, maar soms ook nog leuke extra´s. En zij zijn betrokken bij iets waar mijn hele ziel en zaligheid inzit. Er zijn verschillende organisaties waar je crowdfunding kan laten doen. Maar ook dat gaan we niet doen. Ten eerste wil zo´n organisatie een percentage hebben en gaat het alleen door als het gehele doelbedrag gehaald wordt

Niet bij Verhalenschat dus! Ik ga, samen met jullie, mijn droom verwezenlijken en het boek komt er!. Ik ga alles op mijn eigen manier doen en ik hoop dat jullie mij daarbij willen helpen.


Kijk voor meer info op verhalenstadamsterdam.nl

zondag 6 juli 2014

Voetbal

Eigenlijk zou ik nu een blog gaan schrijven over de link tussen verleden en heden, maar mijn hart loopt over van iets anders... voetbal!


Fanatiek

Van jongs af aan kijk ik alle wedstrijden van het Nederlands Elftal, daar ken ik ook het Wilhelmus van :). En als echte Amsterdamse natuurlijk ook alle wedstrijden van Ajax. Hen heb ik in ´95-´96 alles zien winnen. We hebben zelfs gevraagd of we op school de strijd om de wereldbeker mochten kijken. In de jaren die volgden, is mijn fanatisme alleen maar groter geworden. Elke wedstrijd voel ik de passie opladen. Elke wedstrijd schreeuwen, analyseren en mijzelf de beste coach vinden. Bekend is ook het incident waar ik van frustratie een afstandsbediening door de kamer smeet, ja met voetbal gaan alle remmen los.


Nederland

Gisterenavond was de kwartfinale van Nederland tegen Costa Rica en het was een oranje rollercoaster-ride. Overmoedigheid, hoop, geloof, wanhoop, ontreddering en ontlading... ze kwamen allemaal voorbij in een voortdurende stroom begeleidt door hartkloppingen, schorre kelen en zelfs hoofdpijn en fysieke misselijkheid. Voetbal maakt van de meest bescheiden types grofgebekte, vloekende, schreeuwende, rood aangelopen bootwerkers en van de meest stoere grote bekken, angstige weggescholen types die bidden om een wonder. En dan die strafschoppen... ooo die vreselijke strafschoppen. Dat kost me een jaar van mij leven.


Emoties

Waarom is het dan zo verschrikkelijk verslavend? Waarom gaan we er allemaal in mee?
Omdat in die kleine periode heel normaal is dat je tegen de tv schreeuwt, dat het opeens niet meer uitmaakt uit welke stad je komt. dan zijn we allemaal 1. De emoties, de passie, de adrenalinekick... dat is wat er zo verslavend is. En de ultieme euforie als we winnen natuurlijk. Ja als we winnen. Want hoewel ik altijd graag voetbalster had willen worden, zijn mijn kwaliteiten daar toch echt niet goed genoeg voor. En toch voelt het alsof wij gewonnen hebben. Wij hebben daar toch staan schreeuwen, staan meeleven en staan discussiëren. Dat is ook heel belangrijk. Wat zou een team zijn zonder fans? Zo leuk is zo´n groot stadion niet zonder publiek.

O ja die blog over heden en verleden komt wel hoor... als deze emoties weer een plaatsje hebben gekregen.